Over de Zevenheuvelen…editie 2013

imageZondag 17 november was het weer zover. De jaarlijks voor velen (en ook voor mij) op de loopagenda terugkerende Zevenheuvelenloop. Met speelruimte om vertragingen bij het spoor te voorkomen van huis gegaan. Maar goed ook want al in Hengelo blijkt Syntus lak te hebben aan de NS waardoor ik net de aansluiting mis. En omdat ik niet aan het uitvallen  van treinen door de zondagsdienst dacht en daardoor niet in de Intercity stapte verkleinde mijn marge om op tijd aan de start te staan tot 15-20 min. Gelukkig studeert dochter Mirthe in Nijmegen en kon zij mijn jas en rugzak toch nog op tijd aanpakken… Van het station tot het startvak kon ik ontspannen warmlopen zonder teveel afkoeltijd tijdens het wachten op de start te verliezen. Mooi droog loopweer, wel grijs maar met een prettige looptijd van een graad of 8. Haile Gebreselassie schoot ons uit de startblokken al duurde het toch nog een kwartiertje voordat mijn chip over de mat met de tijdregistratie kon beginnen. De eerste 5 km lopen al direct tamelijk glooiend omhoog. Wanneer je daar onvoldoende rekening mee houdt moet je dat de laatste vijf km bezuren. Kortom ging ik nu eens echt rustig van start. De benen voelden goed hersteld aan van het rustige 12 km duurloopje van donderdagavond. Op 6 km liet ik zoals altijd de eerste drinkposten letterlijk en figuurlijk links liggen. Voor me doemde de beroemde en gevreesde Zevenheuvelenweg op. Een prachtige weg vooral wanneer je er het uitzicht op de duizenden lopers voor en achter je in kolonne bewegend hebt. Lekker in mijn ritme gekomen had ik de tijd om van dit wonderlijke schouwspel te genieten. Jong en oud maar de meesten toch wel goed voorbereid in soms fraaie uitmonsteringen. Was dat een loper of een kanarie in dat gele pak? En hoewel niet echt in blauw op straat liepen er goed herkenbare dienders van de Hermandad mee. Wel zo veilig 😉 te weten dat deze hun boevenvangconditie op peil hadden. De heuvels wisselden elkaar af. Bij het 9km punt gekomen moest ik door de knieën; de opblaasbare boog was blijkbaar lek en kon maar net hoog genoeg gehouden worden om de lopers er onderdoor te laten. Op het 10km punt wist ik dat na nog maar 2km stijgingen de afdaling naar de finish zou gaan beginnen. Samen met een gelletje gaf me dat de juiste spirit om langzaam aan al wat te versnellen. Het publiek leefde enthousiast mee en moedigde ons aan door af en toe ons op het startnummer af te lezen naam te scanderen. Met het vooruitzicht straks bij mijn dochter op verhaal te kunnen met daarna een lekker etentje kreeg ik de laatste vleugels. 13 km dus nog maar 2 km… Het asfalt vloog voor mijn gevoel onder mij door. De laatste 150 meter sprintte ik zo hard mogelijk. Met mijn eindtijd van 1:12:26 was ik heel tevreden. Ik had met een negatieve split de tweede helft sneller dan de eerste en dus goed mijn krachten verdeeld hebbende gelopen. Direct na de finish van dit weer strak georganiseerde loopfeestje bleek Mirthe ook mijn doorkomst op het juiste moment digitaal te hebben vastgelegd! Weer zo’n dagje genieten van loopsport pur sang was dit dus! Met hulde aan de organisatie en tot volgend jaar.

Advertisements

Een gewone training bestaat niet….

Op donderdagavond starten vanaf de Spar in de Stroom Esch meestal ongeveer 5 tot 8 mensen. Vandaag waren Jeanette en ik maar met z’n tweeën. Omdat Jeanette mijn gebruikelijke tempo als veel te hoog voor haar inschatte gaf ze aan wel alleen te willen gaan lopen. Het kostte me enig aandringen om haar toch over te halen. Niet nadat ik beloofd had om mijn tempo aan het hare aan te passen. Even over half acht vertrokken we. Het was droog en met zo’n graad of acht prima loopweer. Als looptrainer vertel ik vaak dat een duurloop tempo vaak te hoog ligt. Een mooie uitdaging dus om het eens volgens het boekje te doen. In een mooi rustig tempo van onder de 11km/uur ging we richting de Bornsche Maten de wijk uit om bij “Ikea” links af te slaan en rechtsaf over de A1 naar de Bornsestraat. Een heel vertrouwde en al vele malen gelopen route. We kletsten wat over ditjes en datjes terwijl we via de Wegtersweg richting de Westermaat over de nieuwe fietssnelweg F35 naar Ikea boemelden. Onderweg mooi de tijd nemend om op de houding en de paslengte te letten. Voor we het wisten was er na bijna 12km al weer een eind gekomen aan deze training. Na mijn medeloopster bedankt te hebben kwam ik voldaan thuis van deze heerlijke training. Waarvan ik dus dacht: een gewone training bestaat niet.