Sallandtrail 2016

Een verslag van mijn eerste officiële ultra trailrun van 50km op 12 maart 2016. Nu al vind ik het jammer dat ik niet trots kan zeggen dat ik aan alle edities heb meegedaan .

Het antwoord op de vraag wanneer de voorbereiding op deze trail begon is heel simpel. Op 14 maart 2015 op het moment dat ik voor de derde keer over de finish van de Sallandtrail 25 km kwam. Bertus (van Elburg) ving me daar op met de woorden “volgend jaar de 50?”.

Ik denk niet dat ik toen direct ja gezegd heb maar het zaadje was geplant en de bodem al zachtjes gelegd onder de uitdaging voor de volgende editie.

In april liep ik mijn tweede marathon en in oktober mijn derde in Amsterdam op 18 oktober. Mijn conditie en duurvermogen waren daarmee voldoende ontwikkeld om me ook daadwerkelijk tijdens de inschrijving vast te leggen om de 50 km te kunnen gaan beleven. Een mens moet tenslotte niet alleen zijn grenzen bewaken maar ook af en toe verleggen…. Het was nog wel even hectisch tijdens de inschrijving of het me zou lukken een felbegeerde plek te bemachtigen maar na een minuut of twintig “gehannes” lukte het uiteindelijk toch en kon ik pas echt heel doelgericht gaan trainen. 

En dat heb ik gedaan tijdens vele van de voorbereidingslopen op zondagmorgen(en Full Moon Runs wanneer dat zo uitkwam) die Bertus onder zijn altijd weer bezielende leiding organiseerde. In het begin kende ik er op Bertus en collega Jan Jaap Mook na dus vrijwel niemand. Omdat niets zo verbroedert als sport ontstond er meer en meer een mooie band met een aantal andere regelmatige bezoekers zoals onder meer Raymond Lorkeers, Salif Bakayoko, Barbara Kleinjans-Bruggeman, Johan Wessels, Gert de Vries en Hans Pluimers. 

 Met hen liep ik ook mijn langste en uitstekend volbrachte voorbereidingsloop van 36 km tijdens de Drenthenerveldloop in februari. Door de modder en door soms zelfs stukken van 50-80 meter kniediep water. Al met al een redelijke zware voorbereiding want ook op de Sallandse Heuvelrug was het iedere een tocht een enorme blubber bende. Omdat het bos ook in deze periode “onderhouden” werd waren veel mooie singletracks omgeploegd tot slechts moeizaam begaanbare stukken bos waarin geen paden of wegen meer te bekennen waren. Af en toe had ik er daardoor een hard hoofd in wat het moest gaan worden op 12 maart. Want 50 km trailen is zwaarder dan een wegmarathon over asfalt of simpelweg 2x 25 km lopen. En dan hebben we het nog helemaal niet over de hoogteverschillen van de Sallandtrail en de extra coördinatie die oneffen singletracks van een loper vragen. Kijk je even niet uit dan lig je zo op je snuffert en kun je de deelname met een jaartje uitstellen…..   

Na de ook weer prima verlopen Sukerbietentrail op 21 februari over de Lemelerberg had ik al wel zo langzamerhand het gevoel dat de meeste voorbereiding er op zou moeten zitten. 

 De Sallandtrail mocht voor mij wel dichterbij komen (en dat deed die natuurlijk ook vanzelf) want ik had naast de angst er voor waardoor ik er af en toe aan twijfelde of het toch niet te hoog gegrepen zou zijn er wel enorm veel zin in. En inmiddels was deze uitdaging ook onderdeel geworden van mijn route naar het andere letterlijke sporthoogtepunt waarvoor ik mij inmiddels had ingeschreven: de Eigertrail in juli, 51 km met 3100 hoogtemeters!

Goed dan nu de dag zelf. Op tijd naar bed de avond er voor maar niet nadat ik twee “Piraat” biertjes in Café Het Uurwerk naar binnen gewerkt had. Het zal wel moed indrinken geweest zijn?!

De start vond om 9:15 plaats. Eerst vanwege de spanning minder vast maar niet slecht geslapen tot kwart voor acht zodat ik mijn auto om 12 voor negen bij Het Ravijn parkeerde. Startnummer opgehaald (Barbara bedankt voor het opspelden waarvoor ik zelf wat te onrustig was) Kop(s)lopers clubgenoot Herman en veel andere trailers dag gezegd om ontspannen en wat foto’s en hier en daar grapjes makend naar het startgebied te lopen. (ik wilde zeggen start vak maar door de relaxte sfeer en het in vergelijking veel minder massale karakter ervan is daarvan geen sprake). Klokje de satellieten laten vinden en op de startlijn de startknop ingedrukt. 

 De Sallandtrail was eindelijk en onder geweldige omstandigheden (blauwe hemel, zon, en nu nog een graad of drie boven nul van start gegaan. Hoe beschrijf ik dat voor een niet trailrunner? Een paar honderd mensen die voor een uur of 5, 6 onderweg gaan. Wat is daar de lol van? Het gaat vooral om de beleving. De beleving van de natuur waar je heel dicht bij staat. De beleving van wie je bent en wat je hebt moeten doen of zover te kunnen komen dat je 50 km hardlopen kunt volhouden. De pijn die dat soms doet en de moeite die dat kost. Maar vooral de herkenning hiervan bij elkaar. Het delen van je blijdschap na de finish terwijl je stuk zit maar het toch (weer) gehaald hebt. Of zoiets. Maar mooi is het.

De eerste 25 km ken ik inmiddels goed en ik merkte al snel dat het parcours er nu haast perfect bij lag. Met mijzelf had ik de duidelijke afspraak gemaakt om vooral niet te hard van start te gaan. Het doel was om ook en vooral onderweg al volop te genieten en niet om daarmee pas te wachten tot dat ik weer terug bij af was. Het lukte aardig om mijn eigen tempo te gaan lopen. Ik ben er van overtuigd dat “je eigen tempo lopen” de enige juiste manier is om je krachten goed te verdelen en daardoor heel de finish te halen.  

 Naast wat geluk natuurlijk om niet over een boomwortel of andermans uitsteeksels te struikelen… Ik kwam in cadans en voelde me top. Na een kwartiertje begon ik vogels op te merken die hoog in de bomen hun mooiste lied lieten horen.Ik rook opeens dennengeuren en pas gezaagd hout. En ik dacht dat het onderhoud van het bos dus toch zo slecht niet was. Voor me slingerden de rijen met lopers zich ondertussen als een lint omhoog en omlaag zwierend door het bos. Als een mooi mikpunt en gewoon ook een heel mooi gezicht om te zien.

Voordat ik er erg in had bereikte ik de eerste Super Coöp post waar we op vlaai met slagroom, cola en fruit getrakteerd werden. En op geweldige vrijwilligers zonder wie er geen Sallandtrail zou kunnen bestaan! Ik heb ze ter plekke dus allemaal bedankt voor hun geweldige inzet! 

 Na een paar minuten vervolgde ik mijn weg en dacht ik even aan mijn 25 km maatjes die nu ook wel zo ongeveer onderweg zouden moeten zijn. Net als tijdens mijn eerste marathon in november 2014 schoot ik af en toe vol bij de gedachte hoe mooi het toch is om in staat te kunnen zijn tot zoiets als een lange loop door een prachtige omgeving met zoveel gelijkgestemden om je heen. Bevoorrecht zijn heet zoiets geloof ik. Na een km of twintig dacht ik ook dat een trail best zwaar kan voelen. De binnenzijde van mijn rechter hamstring begon wat zeurderig te voelen.

Bij de zandkuil gekomen toch al een beetje op mijn tanden bijtend hardlopend de beruchte helling genomen. Het moment om te focussen want ik was er nog lang niet en voor mijn gevoel zou de tocht pas echt beginnen na de herstart op het 25 km punt. Waar Bertus mij opving en ik even kort op een stoel de beentjes gestrekt heb en weer wat super lekkers naar binnen werkte om op krachten te komen. Letterlijk dus.

Net achter Arthur Knobben en Elles Ogink aan via het nieuwe mountainbike pad richting deel twee over de Holterberg. De Sallandtrail was nu echt begonnen. En het werd zwaarder want de eerste stukken ging al snel langduriger omhoog. Duurlopen gaat (heb ik altijd gezegd) uiteindelijk om mindset en focus op het doel. Het lichaam kan veel meer dan de geest het lichaam laat denken. En daarmee lukte het me om vol te houden en door de vermoeidheid die me nu toch echt wel parten begon te spelen heen te lopen. Ik hield me vast aan Elles woorden. Als ik maar eerst de 35 km post bereikt heb dan hoef ik daarna nog maar drie keer van post tot post voordat ik er ben.Hoewel niet meer helemaal fris en fruitig toch nog soepel lopend bereikten Elles en ik inmiddels zonder Arthur de post. Na de verzorging en een sanitaire stop niet te lang stil blijven staan om het vollopen van de benen te vermijden. 

 En zo werd 35 veertig. Het moment waarop ik de eerste keer echt dacht: dit klusje ga ik klaren. Goed het doet nu wel zeer maar het lijkt nog steeds op hardlopen. Vlak na deze gedachte moest ik toch voor de eerste keer een meter of veertig heuvel op wandelen. Tijdens een wegwedstrijd zou ik me voor mijzelf geschaamd hebben. Tijdens een trail hoort het er gewoon af en toe bij. Dit soort ervaringen op hoe je reageert op wisselende omstandigheden maken een trail tot een trail zoals een trail bedoeld is.

Rond het 41 km punt lag een boom over het pad voor me en ik dacht twee dingen: 1. Hoe passeer ik deze hindernis? Er over heen of er onder door? En 2. Een mooi foto momentje. Plotseling werd ik ruw uit mijn gemijmer opgeschrikt door een rauwe kreet. Mijn voorganger verkrampte in zijn poging onder de stam door te komen. Langs het pad liggend kreunde hij het uit. Nadat de loper achter mij mijn toestel terug gaf nadat hij er een foto van me mee gemaakt had werd het slachtoffer geholpen in zijn pogingen van de kramp af te komen. Als een gewaarschuwd mens zette ik mijn tocht voort. Het zou mij toch niet overkomen? Misschien juist daarom bij de allerlaatste post nog even goed gedronken want kramp schijnt naast door vermoeidheid vooral door vocht te kort te kunnen ontstaan. 

 In het laatste stuk waarin ik weer met Elles samen op liep zat nog een gemene klim wist ik. Ook hier weer een aantal passen stevig doorstappen gewandeld waardoor ik af moest haken bij de dame voor me. Vanaf hier vlak voor het oversteken van de Touristenweg ging het vrijwel alleen nog maar heuvel af. Ik wist inmiddels al zeker dat ik mijn eerste 50’er zou volbrengen. Weer een kippenvel momentje dus. Tijdens het laatste stuk schoot me op 49 km toch nog even wat kramp in de beentjes die ik er tegen een boom duwend nog wel even moest uitdrukken…

Direct daarna stond mijn vrouw Anka, zonder wiens geweldige steun tijdens de voorbereiding nooit zo ver had kunnen komen, met neefje Luuk en nichtje Maxime op 500 meter voor de finish op te wachten. Dat was natuurlijk prachtig. 

Met mijn tijdens de loop losgeraakte startnummer in de hand (want ik wilde natuurlijk wel een geregistreerde eindtijd) liep ik de laatste helling richting zwembad af. Alleen nog het hek door waarna het finishfeestje kon beginnen. Het publiek was super enthousiast en ik heb tijdens de laatste meters geloof ik wel laten merken hoe geweldig ik de Sallandtrail vond. Iedere seconde van start tot finish heb ik er volop van genoten. 

 Na de traditionele felicitatie op de finishlijn van de maestro Bertus zelf kon ik mijn geluk niet op maar dit geluksgevoel wel zeker delen met alle andere finishers!

 Hoe je je dan voelt is moeilijk te beschrijven; aan de ene kant superblij dat het er op zit want je bent toch best redelijk moe maar aan de andere kant euforisch want je bent er, je hebt het gehaald. Maar vooral overweldigd door alle emoties die samenkomen op dat ene moment. De Sallandtrail is heel even van jou! Het daarna uitwisselen van de blijdschap en de verhalen is geweldig! 

 Het was een prachtige ervaring om op terug te kijken en nog lang van na te genieten.
De Sallandtrail 2017 staat vast op de kalender. Volgend jaar ben ik er absoluut weer bij! 

Bertus en team: bedankt voor alles, het was de mooiste editie tot nu toe!

Stefan van Leeuwen, 15 maart 2016

Advertisements