Na de Eigertrail…

…duurde het toch wel een dag of 9 à 10 voordat ik weer een beetje met beide beentjes op de grond terecht kwam. Wat blijft zo’n avontuur toch langer dan je kunt voorspellen in je hoofd zitten. Als het zo’n impact heeft dan moet het wel bijzonder zijn geweest. In Italië heb ik daarna al wel wat kortere stukken gelopen en ook wat aan de core gewerkt. In de vochtige hitte van boven de 32 graden kon ik me er maar moeilijk echt toe zetten. 

Het heeft dus tot 11 dagen geduurd voordat ik weer een wat langere duurloop kon of wilde afleggen. De Tiroler hoogte verschillen leenden zich er ook niet bijzonder voor. Maar op een km of 10 van Lermoos liggen twee aan elkaar verbonden meertjes, de Heiterwangersee en de wat  grotere Plansee met een hemelsbrede lengte van 6 km. En er loopt een parcours van precies 21 km relatief vlak voor de omgeving met 310 hoogtemeters strak langs het water. 

Nadat ik de stoute schoenen aantrek vanaf de parkeerplaats bij de camping en het hotel van start gegaan. Rechts om de meren heen en via de wat hoger gelegen paden aan de overzijde weer terug naar af. Het was een graad of 22 en wat klammig maar wel redelijk loop weer. 

Via de Heiterwangersee kon ik een mooi en goed vol te houden tempo ontwikkelen over het pad dat strak langs het water liep. Door de afwisseling tussen rotsige stenen en uitstekende boomwortels was enige behendigheid op dit voor hardlopen toch redelijke technische parcours wel vereist. Veel wandelaars kwam ik niet tegen waardoor ik wel mooi kon blijven doorlopen. 


Bij een fraai steigertje even snel een paar plaatjes geschoten om daarna door te rennen naar de camping aan de uiterste andere kant van de meertjes. Daar aangekomen was ik zo ongeveer op de helft. Na een pittig klimmetje van een paar honderd meter liep het pad hoger en boven de lager gelegen asfaltweg. 

Hierdoor had ik vaak prachtig uitzicht lnks op het diepblaugroene water van het meer. Door het glooiende karakter en het tempo begon ik nu mijn benen wel enigszins te voelen. Omdat je mindset heel anders is dan tijdens de Eigertrail geef je schijnbaar ook eerder toe aan de vermoeidheid. Dus maar weer een fotomoment ingelast.


Uiteindelijk moest ik nog even goed zoeken om niet verkeerd te lopen. Ik was inmiddels op een wat drukker punt met meer wandelaars beland die me gelukkig hielpen om de juiste richting te vinden. Op een bruggetje kon ik nog even wat plaatjes schieten om daarna het laatste deel af te leggen.


Mijn coördinatie begon nu duidelijk minder te worden dus toen ik de startplaats in het oog kreeg was dat een mooi richtpunt voor de laatste kilometers. Anka stond me op te wachten (zij had de wandeling om het kleinste meertje gemaakt) en na dit fraaie eerste langere duurloopje reden we snel terug naar ons Pension Antonia in Lermoos voor rust aan de voeten en een lekkere verfrissende douche! 

De kop is er na de Eiger weer af zullen we maar zeggen.

Advertisements

Eigertrail 2016


Ergens in oktober 2015 lees ik op Facebook een bericht over de Eigertrail. Er zou een Nederlandse groep via MudSweatTrails, de organisatie van Marc Weening en zijn team naar toe reizen. Een race door de bergen rondom het Zwitserse Grindelwald. Prachtige, nee spectaculaire beelden kwamen voorbij en de naam voor de op één na langste afstand bleef bij me hangen: Panoramatrail. Waar kijk je toch naar vraagt Anka? Ik laat haar de beelden zien waarop ze direct zegt: ik zie dat het je trekt dus geef je maar op. Eigenlijk voordat ik het besef waaraan ik begin was ligt mijn volgende loopuitdaging hiermee vast.

Na de marathons van New York (wat een super ervaring), Rotterdam en Amsterdam ben ik toe aan wat anders. Goed voorbereid zijn is de helft van het werk. Bij de MST aanmelding hoort deelname aan meerdere trails en clinics. Daar om heen moeten er nog wat wedstrijden bij gezocht worden. Het worden uiteindelijk de Stuwwaltrail, de Drentenerveldtrail, de Sallandtrail, de Koning van Spanje trail, een trailweekend met MST in Spa, de Veluwezoom trail en een trail in Gees/Meppen. Want ja heuvels moet ik toch minstens op leren klimmen als ik de bergen van de Eiger wil bedwingen.

Zaterdag 16 juli 2016. Het is zover. Na de pittige voorbereidingsperiode van meer dan 7 maanden en veel getrainde kilometers (in 2016 alleen al een kleine 1400) ga ik vandaag dus de Eigertrail 51 km bedwingen. De Eiger zelf klim je trouwens daarbij niet op. Wel heb je deze, de omgeving van Grindelwald dominerende reus, zeer regelmatig in beeld tijdens de wedstrijd. Een wedstrijd is het zeker want zelfs al doe je niet voor een podium plaats mee dan nog is het een wedstrijd met en tegen jezelf en de omstandigheden.

De Nederlandse deelname bestaat uit ongeveer 100 deelnemers. Een grote groep maar toch veel kleiner dan de groepen uit Azië en de teams uit Duitsland of natuurlijk het gastland zelf. Veel van die Nederlanders zitten in het Mountain Hostel en maken deel uit van de MudSweatTrails organisatie. Afgelopen donderdag is voor Anka en mij het evenement officieel begonnen tijdens de gezamelijke lunch. De gesprekken gaan over van alles en nog wat maar worden toch hoofdzakelijk bepaald door de wedstrijd. Hoe sta je ervoor, zal het lukken en hoe zwaar zal de gevallen sneeuw op het stuk na de Faulhorn zijn. De spanning valt van veel gezichten af te lezen.

Donderdagmiddag vertrekt een flinke groep waaraan ik vanzelfsprekend deelneem voor een wandeling over een gedeelte van het 101 km traject. Als snel klimmen we flink omhoog. Het hart klopt me in de keel. Dit is geen Sallandse Heuvelrug dus.


Toch valt het na wat gewenning goed te doen en zijn de uitzichten vooral mooi. De onderlinge sfeer en verbondenheid groeit met het uur. Twee en een half uur later zijn we weer terug met op het laatste gedeelte al de laatste klim het dorp in die de laatste maar dan vooral zware hoogtemeters van de wedstrijd zijn.

Vrijdag is een relax dag. Samen met mijn lief zonder wie ik dit dus zo nooit had kunnen doen gaan we per kabelbaan naar First. Anka is “helferin” van de Eiger organisatie waardoor we betrekkelijk goedkoop omhoog kunnen en boven heerlijk van de uitzichten kunnen genieten. Na het eten op tijd naar bed. Want Anka moet om half vijf op en ik een half uurtje later. De nacht kom ik onrustig door maar gelukkig voel ik me uitgerust en fit wanneer ik op sta. Voor het ontbijt trek ik mijn kleding aan, een mouwloos thermoshirt met daarover heen het MST team shirt voorzien van de tekst “Life is better in the mountains” met daaronder een korte broek en voor het eerst lange compressie kousen. Na de kramp tijdens de Veluwezoomtrail ben ik er bang voor geworden hierdoor uit te moeten vallen. Ik slik magnesium pillen en hoop maar dat de kousen helpen.

Om 6:00 lopen we naar de start in het centrum van Grindelwald. Ik kijk rechts van me en zie hoe de zon de top van de Eiger in goud baad.

Vast een goed teken denk ik want er was zon voorspeld al een week lang. Maar dat betekent in dit weergrillige klimaat lang niet altijd alles. Een cadeautje dus! In het startgebied heerst een gespannen, vrolijke stemming. Klokjes worden ingesteld (de mijn ligt lekker thuis op mij te wachten omdat ik overal aan gedacht heb behalve aan…). Om kwart voor zeven vertrekt de snellere groep. Nog een kwartiertje wachten tot klokslag 7.

Zwitsers nauwkeurig vertrekken we. Weg zijn we. De eerste 2,5 km glooien omhoog, dat al wel, door het dorp. Daarna een paar honderd meter al wat meer omhoog tot het dan over weiland paadjes echt stijl omhoog gaat. Richting de Grosse Scheidegg. Voor en achter me zie ik een kleurig lint van lopers waarvan het merendeel met stokken houvast zoekt om gemakkelijker te klimmen. Veel tijd om te denken heb ik niet. De focus ligt nu op het vinden van het juiste ritme. Dat lukt me aardig en ik begin met het grote genieten dat ik me zo voorgenomen heb. Hier te mogen en te kunnen lopen maakt je een bevoorrecht mens!

Wanneer de eerste 5 km en de eerste vijfhonderd hoogte meters er op zitten kom ik Stefan Hulsing tegen. Hij heeft al last van vollopende benen hier en ik kom hem onderweg niet meer tegen. Wanneer ik later zie dat hij toch heel goed gefinisht is gun ik hem dat voor honderd procent.


Een paar km verder kom ik Stievv (Stefan van Eck) tegen bij de eerste verzorgingspost Grosse Scheidegg en schiet ik daar voor het eerst overweldigd door alle emoties vol. Ik ben lang niet de enige die onderweg z’n gevoelens de vrije loop laat. Het hoort er bij omdat er zoveel voor gedaan is en soms gewoon als een bijverschijnsel van vermoeidheid.  Ik ga via Alp Grindel richting First waar ik de dag ervoor zo lekker gewandeld heb. We genieten ook daar van de verzorging en de prachtige omgeving. Die alleen maar indrukwekkender lijkt te worden. Op de prachtige balustrade maken Stievv en ik foto’s van elkaar die helaas door een verkeerde stand niet perfect maar toch bijzonder zijn.

Bij de verzorgingspost aangekomen eet en drink ik stevig want wie het beste eet wint de teail wordt er beweerd. Ik eet banaan, prop een gelletje en een salty energy bar en werk 3 bekers sportdrank weg voordat ik op weg ga naar het meest idyllische plekje van de hele Eigertrail. De Bachalpsee lokt! Met de sneeuw die er de laatste tijd gevallen is moet het haast wel mooi zijn. Opnieuw in stevig tempo kom ik er aan en inderdaad hoe mooi kan trailen in de bergen zijn? Een geweldige plek waar ik niet al te lang bij kan en mag stil staan. Want hoewel goed op weg ben ik me ervan bewust dat ik er nog lang niet ben.


Vanaf dit mooie bergmeertje volgt een prachtig en technisch stuk. Langzaam aan verdwijnen we in de wolken en ik merk dat mijn core trainingen nu zijn nut beginnen te bewijzen. Ik voel me op deze paadjes zeker en ik volg de groep lopers voor me goed. Totdat tijdens een onverhoedse beweging ik me moet corrigeren en mijn pole plotseling breekt. Ik vloek want dit is niet best. De poles heb je nodig. Of in ieder geval ik. Omdat ik mentaal sterk blijk weet ik me er na een paar meter al over heen te zetten. Dan maar met één pole verder. Opgeven vanwege materiaalpech is al helemaal geen optie…! Toch wat voorzichtiger bereik ik Büössalp waar ik mijn gehavende stok achterlaat en flink eet en drink. Weg met de overtollige en nutteloze ballast. Via een golvend gedeelte kom ik uit aan de voet van de Faulhorn. Als ik omhoog kijk zie ik een prachtig plaatje voor me: een lint traag bewegende trailers die hun weg zoeken naar de top. Een klim van ongeveer 650 hoogtemeters over een glad en stenig besneeuwd pad wacht me uitdagend op. Naar 2680,7 meter. Het hoog(s)tepunt van deze trail. De echte snelheid is er hier en nu wel uit. Gestaag klim ik tussen afdalende berggeiten en hun begeleiders omhoog. Het is zwaar en bijna halverwege voel ik wat kramp op komen zetten in mijn linker bovenbeen. Het zal toch niet? Ik verman me, strek een keer en kan verder. Na vijf en een half uur ben ik ongeveer op de helft en op het hoogstepunt. Huilend van geluk en moeiheid deel ik mijn ervaring met Eelco en Marc terwijl ik ongelofelijk sta te genieten van het overweldigende uitzicht. Terwijl ik weer eet en drink biedt Charissa van MST mij een van haar poles aan. Dit is voor mij het moment waarop ik zeker weet dat ik deze trail ga volbrengen. Wat er ook gebeurt. Mooi leermoment ook. Gerechtvaardigt vertrouwen in eigen kunnen is een van de voorwaarden om een onmogelijke lijkende tocht als deze te volbrengen. Voor me begint een prachtig stuk afdaling die vanwege de sneeuwval echter hier en daar gevaarlijk glad is. Nu weer met twee stokken heb ik mijn evenwicht goed onder controle en loop ik vlak achter Petra Eigenraam naar beneden.

Vlak voor me loopt een Duitse die in paniek raakt door de gladdigheid en het uiterst smalle pad waarover we ons voortbewegen met rechts slechts de gapende afgrond. Zo goed we kunnen steunen motiveren we haar. Bij een hut aangekomen gaat het alweer beter met haar. Elkaar helpen onderweg is verplicht op straffe van een tijdsachterstand van een half uur of langer. Niet voor niets dus.

Uiteindelijk raakt het dalende pad voor zo begaanbaar dat ik weer kan gaan hardlopen. Glibberen wordt dribbelen en dribbelen wordt hardlopen in een relaxt duurloop tempo. Voor dat ik het weet ben ik over de Loucherhorn  al op weg naar een van de meest lieflijke plekken van de trail: Schynige Platte. Het pad kronkelt van het ene uitzichtspunt rechts naar het andere. Ik loop hier voor mijn gevoel alleen en ik ben totaal in mijn element!

Ergens kom ik Alex en Stievv weer tegen. We lopen weer een tijdje samen op en we raken elkaar, het lijkt het echte leven wel, weer kwijt. Bij de 36 km post schrik ik toch. Stievv vertelt me dat we nog 15 moeten.  Ik had verwacht al verder te zijn zo rond het 42 km punt zelfs. Maar ook hier denk ik. Niets aan te doen. Wat moet moet! Er ligt nog een zware 200 hoogtemeters beklimming in een donker bos voor ons voordat we op de laatste post in Burglauenen aankomen. Voordat ik daar ben daal ik over een veel technische vaardigheid eisend pad naar beneden. Ik ben moe en mijn coördinatie is niet zo best meer. Af en toe slechts stapvoets kruip ik omlaag. Ik kijk uit naar de beklimming die anderen juist vrezen. Kortom vervloek ik dit bos even hartgrondig want er lijkt geen eind aan te komen. Na de klim (die was lekker!) kom ik dus in Burglauenen aan. Ik benieuwd of Anka hier nog staat als “helferin” maar ze is er niet en niemand lijkt haar te kennen. Later hoor ik dat om twee uur ‘s middags de hele crew al vervangen is. Ik hoop maar dat ze dan bij de finish op me wacht. Tot mijn grote verbazing staan Stievv en Petra nog bij de post. Na een korte rust beginnen we met z’n drieëen aan het laatste stuk. Stievv en ik hebben nog net wat meer energie over dan Petra die wat last van haar knieën heeft en met zijn tweëen leggen we het laatste stuk voor een groot deel hardlopend af. Stievv oppert het idee dat ik dan maar voor hem moeten finishen. Samen over de meet vindt ik een veel beter plan. Want deze sport verbindt absoluut. Na de laatste klim om Grindelwald in te komen rennen we op de finish af.

Hand in hand en dolgelukkig gaan we er over heen. Wat een gevoel, wat een ervaring en wat een topdag. Alle voor ons aangekomen deelnemers halen ons onder luid applaus binnen. Marc gaat  met ons op de foto. De medaille, een stuk Eigersteen, wordt ons omgehangen, de bibtag afgeknipt. En dan is er tijd om mijn geluk met Anka te delen. Het biertje smaakt als nooit te voren. Weer een beetje bijgekomen verwelkomen we samen de andere teamleden. De Eigertrail 2016 zit er op en heeft me meer gebracht dan ik kon dromen. Het was super! Iedereen die mij op welke manier dan ook gesteund heeft: bedankt!