Grand Canyon “Bright Angel” trailrun – 18 maart 2017 en 1 dag 55 jaar jong!

Vanaf het moment dat ik ongeveer 7 jaar geleden (toen nog heel voorzichtig) begon met trailrunning speelde het al door mijn hoofd: in Amerika wilde ikeen trail door de Grand Canyon rennen. Op You Tube heb ik de afgelopen jaren  regelmatig naar de  Anton Kupricka filmpjes gekeken die mij motiveerden om dit ook zelf eens in de GC te mogen doen. Toen we dit jaar in maart er in de buurt kwamen moest en zou het dan ook gebeuren. 18 maart kon deze grote wens van mijn emmerlijst. Redelijk vroeg in de ochtend “uit de veren” in Valle waar Anka en ik in de Grand Canyon Inn verbleven om vandaar uit naar Angels Lodge te rijden. Het eerste stuk met de auto naar de parkeerplaats bij het Visitors Center en daarna per park bus naar het vertrek punt. Omdat het mijn eerste Grand Canyon trailavontuur zou worden had ik toch maar besloten om enige voorzichtigheid in acht te nemen. De route van Angels Lodge naar Colorado Plateau Point en terug stond als “streneous” en “hard” beschreven en er zou 6 tot 9 uur voor nodig zijn om de afstand van 21,6 km af te leggen. Dat leek mij eerlijk gezegd vrij veel en het allerliefst was ik dan ook de andere route terug omhoog gegaan. Maar al te eigenwijs wilde ik ook niet zijn. Het plan was om heen hardlopend af te dalen en terug powerhikend de beklimming te overwinnen. Na tijdelijk afscheid van Anka genomen te hebben lukte het me boven verwachting goed om heel relaxt naar beneden te rennen.  Nergens was het te stijl en ik kon in een heerlijke cadans het pad naar beneden volgen. Uiteraard vroeg de afdaling wel om behendigheid en coordinatie bij het ontwijken van oneffenheden! Onderweg moest ik tot twee keer toe achter een groep toeristen op muilezels wachten op een moment waarop ik veilig langs deze beesten en hun berijders kon gaan. Ik kreeg het gevoel of ik vleugels had en ik heb  dan ook met volle teugen van iedere stap genoten. Onderweg werd ik regelmatig enthousiast werd aangemoedigd. Hier in de spectaculaire Grand Canyon rennend afdalen maakt je tot een bijzonderheid want over de hele route kwam ik maar één andere hardloper tegen. Voor dat ik er erg in had begon ik aan het laatste en licht stijgingde pad richting het Plateau Point vanaf Indian Garden. Op weg naar het rustpunt halverwege mijn tocht. Daar aangekomen heb ik wat energiedrank en de meegenomen eiersalade sandwiches gegeten en flink van de in een woord schitterende omgeving te genieten. Een mooie kraai zat op mijn voedsel te azen. Dit ging echter aan zijn snavel voorbij.  Na een minuut of 10-15 voelde ik me klaar voor de terugtocht.Het mag duidelijk zijn dat dit het gedeelte weer terug omhoog het deel is dat veel argeloze en slecht voorbereide bezoekers de das om doet. Je gaat van hier zonder een enkel vlak stuk tussendoor 965 meter omhoog in ongeveer 10 km afstand. Op 8 km onder de top kun je nog drinkwater krijgen maar daarna zul je drank en voedsel toch echt zelf bij je moeten hebben. En over voldoende conditie moeten beschikken om dit vol te houden. Na een km of drie kwam ik Peter en zijn zus Stephanie uit Phoenix tegen waarmee ik lekker onderweg gepraat heb. Tot dat vooral Peter na een gezamelijke pauze momentje mijn tempo niet meer kon volgen en ik de laatste vijf in mijn eigen steady tempo heb afgelegd. Mijn poles hebben helling opwaarts hun ondersteunende nut weer bewezen. Met een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht kwam ik in een tijd van 3:43:16 weer terug bij mijn startplek. Met een kus van vrouwlief en een US sized Coke was deze droom omgezet in een daad! Kortom een hardloopervaring om nooit te vergeten in een van de meest mooie en bijzondere natuurgebieden op aarde! Op de laatste foto is het pad naar beneden goed te zien! 

Advertisements