Sallandtrail 2016

Een verslag van mijn eerste officiële ultra trailrun van 50km op 12 maart 2016. Nu al vind ik het jammer dat ik niet trots kan zeggen dat ik aan alle edities heb meegedaan .

Het antwoord op de vraag wanneer de voorbereiding op deze trail begon is heel simpel. Op 14 maart 2015 op het moment dat ik voor de derde keer over de finish van de Sallandtrail 25 km kwam. Bertus (van Elburg) ving me daar op met de woorden “volgend jaar de 50?”.

Ik denk niet dat ik toen direct ja gezegd heb maar het zaadje was geplant en de bodem al zachtjes gelegd onder de uitdaging voor de volgende editie.

In april liep ik mijn tweede marathon en in oktober mijn derde in Amsterdam op 18 oktober. Mijn conditie en duurvermogen waren daarmee voldoende ontwikkeld om me ook daadwerkelijk tijdens de inschrijving vast te leggen om de 50 km te kunnen gaan beleven. Een mens moet tenslotte niet alleen zijn grenzen bewaken maar ook af en toe verleggen…. Het was nog wel even hectisch tijdens de inschrijving of het me zou lukken een felbegeerde plek te bemachtigen maar na een minuut of twintig “gehannes” lukte het uiteindelijk toch en kon ik pas echt heel doelgericht gaan trainen. 

En dat heb ik gedaan tijdens vele van de voorbereidingslopen op zondagmorgen(en Full Moon Runs wanneer dat zo uitkwam) die Bertus onder zijn altijd weer bezielende leiding organiseerde. In het begin kende ik er op Bertus en collega Jan Jaap Mook na dus vrijwel niemand. Omdat niets zo verbroedert als sport ontstond er meer en meer een mooie band met een aantal andere regelmatige bezoekers zoals onder meer Raymond Lorkeers, Salif Bakayoko, Barbara Kleinjans-Bruggeman, Johan Wessels, Gert de Vries en Hans Pluimers. 

 Met hen liep ik ook mijn langste en uitstekend volbrachte voorbereidingsloop van 36 km tijdens de Drenthenerveldloop in februari. Door de modder en door soms zelfs stukken van 50-80 meter kniediep water. Al met al een redelijke zware voorbereiding want ook op de Sallandse Heuvelrug was het iedere een tocht een enorme blubber bende. Omdat het bos ook in deze periode “onderhouden” werd waren veel mooie singletracks omgeploegd tot slechts moeizaam begaanbare stukken bos waarin geen paden of wegen meer te bekennen waren. Af en toe had ik er daardoor een hard hoofd in wat het moest gaan worden op 12 maart. Want 50 km trailen is zwaarder dan een wegmarathon over asfalt of simpelweg 2x 25 km lopen. En dan hebben we het nog helemaal niet over de hoogteverschillen van de Sallandtrail en de extra coördinatie die oneffen singletracks van een loper vragen. Kijk je even niet uit dan lig je zo op je snuffert en kun je de deelname met een jaartje uitstellen…..   

Na de ook weer prima verlopen Sukerbietentrail op 21 februari over de Lemelerberg had ik al wel zo langzamerhand het gevoel dat de meeste voorbereiding er op zou moeten zitten. 

 De Sallandtrail mocht voor mij wel dichterbij komen (en dat deed die natuurlijk ook vanzelf) want ik had naast de angst er voor waardoor ik er af en toe aan twijfelde of het toch niet te hoog gegrepen zou zijn er wel enorm veel zin in. En inmiddels was deze uitdaging ook onderdeel geworden van mijn route naar het andere letterlijke sporthoogtepunt waarvoor ik mij inmiddels had ingeschreven: de Eigertrail in juli, 51 km met 3100 hoogtemeters!

Goed dan nu de dag zelf. Op tijd naar bed de avond er voor maar niet nadat ik twee “Piraat” biertjes in Café Het Uurwerk naar binnen gewerkt had. Het zal wel moed indrinken geweest zijn?!

De start vond om 9:15 plaats. Eerst vanwege de spanning minder vast maar niet slecht geslapen tot kwart voor acht zodat ik mijn auto om 12 voor negen bij Het Ravijn parkeerde. Startnummer opgehaald (Barbara bedankt voor het opspelden waarvoor ik zelf wat te onrustig was) Kop(s)lopers clubgenoot Herman en veel andere trailers dag gezegd om ontspannen en wat foto’s en hier en daar grapjes makend naar het startgebied te lopen. (ik wilde zeggen start vak maar door de relaxte sfeer en het in vergelijking veel minder massale karakter ervan is daarvan geen sprake). Klokje de satellieten laten vinden en op de startlijn de startknop ingedrukt. 

 De Sallandtrail was eindelijk en onder geweldige omstandigheden (blauwe hemel, zon, en nu nog een graad of drie boven nul van start gegaan. Hoe beschrijf ik dat voor een niet trailrunner? Een paar honderd mensen die voor een uur of 5, 6 onderweg gaan. Wat is daar de lol van? Het gaat vooral om de beleving. De beleving van de natuur waar je heel dicht bij staat. De beleving van wie je bent en wat je hebt moeten doen of zover te kunnen komen dat je 50 km hardlopen kunt volhouden. De pijn die dat soms doet en de moeite die dat kost. Maar vooral de herkenning hiervan bij elkaar. Het delen van je blijdschap na de finish terwijl je stuk zit maar het toch (weer) gehaald hebt. Of zoiets. Maar mooi is het.

De eerste 25 km ken ik inmiddels goed en ik merkte al snel dat het parcours er nu haast perfect bij lag. Met mijzelf had ik de duidelijke afspraak gemaakt om vooral niet te hard van start te gaan. Het doel was om ook en vooral onderweg al volop te genieten en niet om daarmee pas te wachten tot dat ik weer terug bij af was. Het lukte aardig om mijn eigen tempo te gaan lopen. Ik ben er van overtuigd dat “je eigen tempo lopen” de enige juiste manier is om je krachten goed te verdelen en daardoor heel de finish te halen.  

 Naast wat geluk natuurlijk om niet over een boomwortel of andermans uitsteeksels te struikelen… Ik kwam in cadans en voelde me top. Na een kwartiertje begon ik vogels op te merken die hoog in de bomen hun mooiste lied lieten horen.Ik rook opeens dennengeuren en pas gezaagd hout. En ik dacht dat het onderhoud van het bos dus toch zo slecht niet was. Voor me slingerden de rijen met lopers zich ondertussen als een lint omhoog en omlaag zwierend door het bos. Als een mooi mikpunt en gewoon ook een heel mooi gezicht om te zien.

Voordat ik er erg in had bereikte ik de eerste Super Coöp post waar we op vlaai met slagroom, cola en fruit getrakteerd werden. En op geweldige vrijwilligers zonder wie er geen Sallandtrail zou kunnen bestaan! Ik heb ze ter plekke dus allemaal bedankt voor hun geweldige inzet! 

 Na een paar minuten vervolgde ik mijn weg en dacht ik even aan mijn 25 km maatjes die nu ook wel zo ongeveer onderweg zouden moeten zijn. Net als tijdens mijn eerste marathon in november 2014 schoot ik af en toe vol bij de gedachte hoe mooi het toch is om in staat te kunnen zijn tot zoiets als een lange loop door een prachtige omgeving met zoveel gelijkgestemden om je heen. Bevoorrecht zijn heet zoiets geloof ik. Na een km of twintig dacht ik ook dat een trail best zwaar kan voelen. De binnenzijde van mijn rechter hamstring begon wat zeurderig te voelen.

Bij de zandkuil gekomen toch al een beetje op mijn tanden bijtend hardlopend de beruchte helling genomen. Het moment om te focussen want ik was er nog lang niet en voor mijn gevoel zou de tocht pas echt beginnen na de herstart op het 25 km punt. Waar Bertus mij opving en ik even kort op een stoel de beentjes gestrekt heb en weer wat super lekkers naar binnen werkte om op krachten te komen. Letterlijk dus.

Net achter Arthur Knobben en Elles Ogink aan via het nieuwe mountainbike pad richting deel twee over de Holterberg. De Sallandtrail was nu echt begonnen. En het werd zwaarder want de eerste stukken ging al snel langduriger omhoog. Duurlopen gaat (heb ik altijd gezegd) uiteindelijk om mindset en focus op het doel. Het lichaam kan veel meer dan de geest het lichaam laat denken. En daarmee lukte het me om vol te houden en door de vermoeidheid die me nu toch echt wel parten begon te spelen heen te lopen. Ik hield me vast aan Elles woorden. Als ik maar eerst de 35 km post bereikt heb dan hoef ik daarna nog maar drie keer van post tot post voordat ik er ben.Hoewel niet meer helemaal fris en fruitig toch nog soepel lopend bereikten Elles en ik inmiddels zonder Arthur de post. Na de verzorging en een sanitaire stop niet te lang stil blijven staan om het vollopen van de benen te vermijden. 

 En zo werd 35 veertig. Het moment waarop ik de eerste keer echt dacht: dit klusje ga ik klaren. Goed het doet nu wel zeer maar het lijkt nog steeds op hardlopen. Vlak na deze gedachte moest ik toch voor de eerste keer een meter of veertig heuvel op wandelen. Tijdens een wegwedstrijd zou ik me voor mijzelf geschaamd hebben. Tijdens een trail hoort het er gewoon af en toe bij. Dit soort ervaringen op hoe je reageert op wisselende omstandigheden maken een trail tot een trail zoals een trail bedoeld is.

Rond het 41 km punt lag een boom over het pad voor me en ik dacht twee dingen: 1. Hoe passeer ik deze hindernis? Er over heen of er onder door? En 2. Een mooi foto momentje. Plotseling werd ik ruw uit mijn gemijmer opgeschrikt door een rauwe kreet. Mijn voorganger verkrampte in zijn poging onder de stam door te komen. Langs het pad liggend kreunde hij het uit. Nadat de loper achter mij mijn toestel terug gaf nadat hij er een foto van me mee gemaakt had werd het slachtoffer geholpen in zijn pogingen van de kramp af te komen. Als een gewaarschuwd mens zette ik mijn tocht voort. Het zou mij toch niet overkomen? Misschien juist daarom bij de allerlaatste post nog even goed gedronken want kramp schijnt naast door vermoeidheid vooral door vocht te kort te kunnen ontstaan. 

 In het laatste stuk waarin ik weer met Elles samen op liep zat nog een gemene klim wist ik. Ook hier weer een aantal passen stevig doorstappen gewandeld waardoor ik af moest haken bij de dame voor me. Vanaf hier vlak voor het oversteken van de Touristenweg ging het vrijwel alleen nog maar heuvel af. Ik wist inmiddels al zeker dat ik mijn eerste 50’er zou volbrengen. Weer een kippenvel momentje dus. Tijdens het laatste stuk schoot me op 49 km toch nog even wat kramp in de beentjes die ik er tegen een boom duwend nog wel even moest uitdrukken…

Direct daarna stond mijn vrouw Anka, zonder wiens geweldige steun tijdens de voorbereiding nooit zo ver had kunnen komen, met neefje Luuk en nichtje Maxime op 500 meter voor de finish op te wachten. Dat was natuurlijk prachtig. 

Met mijn tijdens de loop losgeraakte startnummer in de hand (want ik wilde natuurlijk wel een geregistreerde eindtijd) liep ik de laatste helling richting zwembad af. Alleen nog het hek door waarna het finishfeestje kon beginnen. Het publiek was super enthousiast en ik heb tijdens de laatste meters geloof ik wel laten merken hoe geweldig ik de Sallandtrail vond. Iedere seconde van start tot finish heb ik er volop van genoten. 

 Na de traditionele felicitatie op de finishlijn van de maestro Bertus zelf kon ik mijn geluk niet op maar dit geluksgevoel wel zeker delen met alle andere finishers!

 Hoe je je dan voelt is moeilijk te beschrijven; aan de ene kant superblij dat het er op zit want je bent toch best redelijk moe maar aan de andere kant euforisch want je bent er, je hebt het gehaald. Maar vooral overweldigd door alle emoties die samenkomen op dat ene moment. De Sallandtrail is heel even van jou! Het daarna uitwisselen van de blijdschap en de verhalen is geweldig! 

 Het was een prachtige ervaring om op terug te kijken en nog lang van na te genieten.
De Sallandtrail 2017 staat vast op de kalender. Volgend jaar ben ik er absoluut weer bij! 

Bertus en team: bedankt voor alles, het was de mooiste editie tot nu toe!

Stefan van Leeuwen, 15 maart 2016

Advertisements

Een spannend loopjaar?

imageimageWordt 2016 een spannend loopjaar? Dat hangt er vast van af voor wie je het bekijkt. Voor de rest van de wereld ben ik tenslotte niet meer dan een van de zeer vele hardlopers. Voor mij, mijn vrouw en mijn naaste omgeving zal wat ik op hardloopgebied doe zeker van invloed zijn. Door de tijd die ik er aan besteed en door wat ik er over zeg en schrijf en in de vorm van foto’s afbeeld.

Dit jaar op de eerste dag er van al goed begonnen door een “dertiger” af te leggen. Waarbij ik het gevoel had dat ik een soort van bodem onder het loopjaar aan het leggen was.

Al in de loop van vorig jaar mijn loopagenda grotendeels vastgesteld met als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt deelname aan de Eigertrail midden Juli met als startpunt en finishpunt het Zwitserse Grindelwald. 51 km door de bergen met een te overbruggen hoogteverschil van 3100 meter.

Waarom begin ik aan zoiets? Een hele goede vraag waarop ik het antwoord (nog) niet weet. Zijn het de mooie vergezichten onderweg? Is het de uitdaging van mijzelf? Als antwoord op de vraag of ik zoiets zonder meer wel kan? En voor wie moet ik wat dan wel bewijzen? De mooie foto’s en you tube filmpjes hebben mij zeker aangespoord want het lijkt me geweldig, adembenemend schitterend, om op grote hoogte afstand te nemen en te genieten vanaf een van de daken van de wereld. En te kijken of ik alles nog een beetje overzie. Inclusief mijn eigen (on)mogelijkheden misschien wel. Ik kijk er naar uit en ik zie er tegen op.

Kortom moet er nog het een en ander gebeuren maar met de drie marathons van vorig jaar in de benen is er een zekere basis al wel gelegd…..

Daarom staan er 13 februari 35 km trailrun tijdens de RunForestRun Dwingelderveld in Drente op het programma. Op 12 maart gevolgd door 50 km Sallandtrail over de Hellendoornse en Holterberg. 24 april slijten de trailschoenzooltjes 37 km meer af tijdens de Koning van Spanje trail in het Limburgse Gulpen. Laatste grote voorbereiding zal de Veluwezoomtrail op 19 juni zijn: 57 km door waarschijnlijk weer schitterend mooie natuur.

Of ik er tussendoor nog aan toe kom ook ergens in de bergen me op het “echte” stijgwerk voor te bereiden weet ik nog niet. Maar er ligt dus in ieder geval het een en anders aan meters loopwerk op mij te wachten…..

Vrijwel iedere zondag bereid ik me met Bertus van Elburg en de gevarieerde groep lopers om hem heen voor door over de Sallandse heuvelrug te trailen zodat ik in ieder geval op tijd klaar ben voor “Dwingelderveld”.

Komende zondag wil ik weer minstens 30 of meer kilometers lopen en ik twijfel nog of ik dat over de Holterberg of over meer gebaande paden dichterbij huis zal af gaan leggen.

Tussendoor even wat anders: wat trek je aan en wat neem je mee allemaal mee voor onderweg en hoe voorzie je jezelf van energie zodat je de gevreesde hongerklop voorkomt? Allereerst mijn schoenen. Die zijn van Adidas, zowel voor op de weg als voor tijdens trails. Supernova Glide Boost 6,7 of 8 (hoe verzinnen ze het?) En Response Trail  Boost. Met het verschil dat de laatsten veel meer profiel op de zolen hebben waardoor je uiteindelijk veel minder glibbert en glijdt. Maar wel allebei voorzien van Continental rubber dat , het is echt waar, enorm slijtvast gebleken is. Wat kleding betreft onder de 10 graden een lange tight. Daarboven een korte. Onder de 10 2 lagen boven kleding en onder de 3-5 graden drie lagen. Onder de 10 is de eerste laag altijd een thermo shirt met daarbij afhankelijk van de wind of de gevoelstemperatuur is de buitenste laag een wind- of regenjack. Op de rug draag ik een Camelbak Lobo met een 3 liter drinkreservoir waarin ik meestal nooit meer dan 750 ml. water meeneem en wat gelletjes. Om de buik draag ik een Flipbelt voor direct toegankelijke gelletjes en als bergplaats voor wat geld en sleutels. Er zijn lichtere rugzakjes dan de Camelbak maar  van deze heb ik nooit last waardoor ik me afvraag of de investering in een lichter trail/racevest wel loont?

Tja, hardlopen wordt zo een tweede natuur en zorgt voor lichamelijke en geestelijke balans. Door en dankzij het lopen kom ik op prachtige plekken en ontmoet ik geweldige mensen. Met een gezamelijk doel.

En wanneer ik dan over het “hoogtepunt” in de bergen heen ben straks volgt in september de marathon van Berlijn nog. Naast er daar ook weer enorm van genieten wil ik er ruim onder de drie dertig lopen.

2016 een spannend loopjaar? Ja zeker nu al maar onderweg zijnd vast meer en meer.

Ik houd jullie graag op de hoogte.

Met weer een hardloop groet,

HardloopStefan

 

 

 

 

Winter StepOne loop 2014

Deze loop en ik hebben een haat liefde verhouding. Het is in Borne dus hoor ik mee te lopen. Echter blijven mijn resultaten hier meestal achter bij de verwachtingen. De oorzaak? Het eind van een loopseizoen met de daarmee gepaard gaande vermoeidheid? De donkerte van de dagen voor Kerst? Of het vele reizen in de periode vlak ervoor de afgelopen jaren? Wie het weet mag het zeggen. Toch doe ik ook dit jaar weer vol goede hoop mee. Tijdens het wakker worden vraag ik me af of ik toch niet beter kan blijven liggen. Maar zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar en na een korte wandeling met de honden begeef ik me letterlijk ter elfder ure richting het startgebied. Wel een beetje laat kom ik aan. Gelukkig is de rij voor de niet vooraf aangemelden veel korter dan voor wie zich wel op tijd opgaven. Leermomentje voor de organisatie misschien denk ik nog terwijl ik mijn startnummer opspeld. Heel precies want ik heb er een hekel aan wanneer dit scheef zit. Voor het eerst vindt de tijdwaarneming met een chip plaats. Dat wordt dus een nauwkeurige eindtijd. Ben zoals altijd benieuwd naar het verschil in de eindtijd die ik en de organisatie klokken. Na slechts een rondje ingelopen te hebben want je moet je energie niet voor de tijd verspillen frommel ik me halverwege alle deelnemers in het startvak. Dankzij de nauwkeurige tijdwaarneming is het nu niet meer nodig vooraan te staan om zo niet op voorhand al seconden te verliezen. Na het startschot of fluitje (geen idee meer eigenlijk wat of dat was) van start. Het eerste deel is het vooral uitkijken geblazen omdat het gras tot aan het asfalt van de parkeerplaats een modderboel is waarin je gemakkelijk zou kunnen uitglijden. Eenmaal vaste grond onder de voeten heb ik de vaart er direct redelijk in. Kilometer twee gaat in 4:37 dus vooral nu niet te hard gaan om stukgaan na 15 km te voorkomen is heel belangrijk. Na Azelo rechts achter me gelaten te hebben slaan we op de Secr. Engelbertinckstraat al snel rechtsaf over het parcours dat ik op mijn duimpje ken. Ieder heggetje en steggetje ken ik hier bijna beter dan mijn broekzak. Op de lange rechte weg richting de golfbaan loop ik achter twee vlak achter elkaar lopende groepjes die hetzelfde tempo lopen. Wanneer ik op mijn hartslagmeter kijk zie ik dat mijn hartslag al snel boven de 160 terecht is gekomen. Dat wordt opletten dus want boven de 165 betekent dat ik zal gaan verzuren met alle desastreuze gevolgen van dien… Toch voel ik me sterk. De New York marathon heeft zijn positieve sporen nagelaten en wanneer we na de eerste drinkpost rechts afslaan richting Bornerbroek heb ik inmiddels het eerste van de twee groepjes achter me gelaten. Vanaf hier gaat het een tijdlang omhoog over het viaduct over de snelweg. Voor me loopt nu op ongeveer 30 meter Gerry Visser. Deze zeer goede en ervaren langeafstandsloopster zal de rest van deze loop op mijn netvlies gekleefd blijven. Haar zeer regelmatige tempo ondersteunt mijn tempo en het lukt me om op vaste afstand haar te blijven volgen. Alleen wanneer ik water drink neem ik iets meer tijd om voldoende vocht binnen te krijgen. De opgelopen achterstand weet ik echter steeds weer in te lopen. Het gaat dus goed met me en na de 15 km voel ik dat het me deze keer zal gaan lukken om een nette tijd neer te zetten. Dat geeft weer extra vleugels en vanaf de afslag terug bij Azelo richting Borne voel ik me top. Mijn tempo blijft heel mooi constant waardoor ik 40-50 meter achter Gerry over de finish kom. Dan weet ik nog niet dat mijn tijd zelfs heel iets sneller is dan de hare omdat zij iets meer vooraan gestart is. Totaal niet kapot geniet ik van een stuk appel en thee. Om niet af te koelen trek ik wel snel mijn jas aan. Na een aantal bevriende lopers gefeliciteerd te hebben met hun prestatie zoek ik mijn fietssleuteltje om terug naar huis te fietsen. De Winter StepOne loop 2014 was een mooie editie en blij met mijn prestatie ga ik met een heel goed loopgevoel de kerstdagen in. De erwtensoep blijk ik achteraf gemist te hebben maar dat maak ik later op de dag met een lekker glas rode wijn weer goed.

Met loopgroeten,

Stefan van Leeuwen

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/ffd/60563559/files/2014/12/img_1381.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/ffd/60563559/files/2014/12/img_1382.jpg

Op weg naar de New York Marathon met de CliniClowns

Lopen doe ik al jaren, dat wel èn met veel plezier ook. Regionaal en landelijk heb ik aan mooie wedstrijden meegedaan. Maar nog nooit aan een van de meest aanspreken loopwedstrijden op deze aardbol: de New York Marathon!

Waarom niet eigenlijk? Te ver weg, te kostbaar, te vermoeiend om voor zo’n lange afstand optimaal te gaan trainen. Genoeg argumenten om vooral niet te gaan. Maar wat dan als het blijft “kriebelen” en je er bewust en onbewust veel aan loopt te denken hoe het zou zijn om samen met ruim vijftigduizend anderen door “de grote appel” heen te bijten. Totdat ik maar eens ben gaan informeren of ik een kaartje kon bemachtigen en al gauw bleek dat zoiets absoluut niet zo eenvoudig is als het lijkt. Alleen door deelname aan sponsorteams kun je relatief eenvoudig aan een startbewijs komen. Met als tegenprestatie de inspanning die je moet leveren om geld, best veel geld eigenlijk, bij elkaar te harken om zo je deelname bewijs te kunnen verdienen.

Allright… Mijn deelname begint al een beetje vorm te krijgen. Al moet de keuze voor het goede doel dan nog, wel even, gemaakt te worden. Totdat alles snel op z’n plek valt. Tijdens de BMW RT forum tour 2014 wordt geld ingezameld voor de CliniClowns. Op Facebook “like” ik hun pagina en zie een oproep voor de allang verstreken training van 18 mei waarop ik toch reageer met een berichtje. Tijdens de vakantie wordt ik gebeld door ene enorm enthousiaste Dominique Knaepen met de vraag of ik nog geinteresseerd ben om mee te lopen?

Onmiddellijk zeg ik ja, vooral ook omdat mijn vrouw Anka ook super enthousiast reageert. Thuisgekomen vul ik snel de al ontvangen formulieren in en start met de trainingen om op tijd klaar te zijn voor deze “hell of a job”. Want hoewel zeer uitdagend ervaar ik de marathon ook als een berg waar ik tegen op zie.

Al snel blijkt dat het CliniClowns team uit zeer enthousiaste lopers en begeleiders bestaat. Jaap Vallentgoed van wie de eerste indruk me gelukkig bedroog. Hij leek me superstreng maar blijkt de vriendelijkheid zelve. Johfra en Wytse onze meelopende fysiotherapeuten die gedacht moeten hebben dat ik ze voor de gek hield toen ik serieus tijdens de laatste training om een massage vroeg. Die ik dus niet kreeg omdat ik (hopelijk en waarschijnlijk) te fit over kom?

En dan de lopers zelf: onze “modellen” Kelly, Rinke, Gonnie, Petra (all amongst the other kinds of beauty’s off course) en last but not least Jermaine himself ;-)! Van enorm ervaren zoals Rick tot eerstelingen als ik zelf. En alles daar tussen in. leuke maar nog te korte gesprekken inmiddels gehad met Bé, Allard, Gonnie (net als ik inkoopmanager) en Remko.
Rick is mijn kamergenoot waarmee ik al wel veel FB reacties heb uitgewisseld maar die ik nog maar weinig woordelijk gesproken heb. . Kortom een mooie, leuke groep om een individuele maar ook vooral een groepsprestatie mee neer te zetten in New York.

New York dat nu al snel dichter bij komt en de duurlopen vooral in de tijdsomvang ervan worden uitgebreid. Waarbij ik zelf al tot ongeveer 28km gelopen heb en moet constateren dat ik er daarmee voor mijn gevoel nog lang niet ben…. Ik moet er maar op vertrouwen dat mijn lichaam zich toch aan het aanpassen is op de prikkels die ik er op aan het uitoefenen ben.

En ook de sponsoring wordt belangrijker. De eerste €2K is toegezegd. De statiegeld bussen zijn deze week geplaatst. Op 30 september is hartje Borne een en al kloppend CliniClowns hart. Met medewerking van “onze” Bornse RTL 4 weerman Dennis Wilt en Talisa Wolters Miss Supranational en Miss Grand en daarmee een echte Queen of the East wordt Borne CC minded gemaakt. Op het Dorsetplein houden we een grootse New York Pizza and Icecream Party waarbij muziek en Barbabubbels (google maar eens…) niet ontbreken. Hierbij is hopelijk iedereen van het CC NYM-2014 team aanwezig maar in ieder geval bij deze van harte er voor uitgenodigd. Om te zien hoe naar verwachting rijkelijk gedoneerd zal gaan worden. Met als belangrijkste tegenprestatie op 2-11-2014, na al mijn inspanningen, om, lachend, heel en gelukkig over de finish te lopen.

Waarom lopen voor de Cliniclowns? Omdat er niet veel belangrijker dingen te bedenken zijn dan de lach op het gezicht van een ziek en kwetsbaar kind. Daarom loop ik me uit de naad en vraag al mijn sponsoren om hun bijdrage om zoiets op het oog heel simpele doel te bereiken. Met recht dus: AAN DE SLAG VOOR EEN LACH

Www.loopvoorcliniclowns.nl/nym-2014/profiel/stefan_van_leeuwen

Over de Zevenheuvelen…editie 2013

imageZondag 17 november was het weer zover. De jaarlijks voor velen (en ook voor mij) op de loopagenda terugkerende Zevenheuvelenloop. Met speelruimte om vertragingen bij het spoor te voorkomen van huis gegaan. Maar goed ook want al in Hengelo blijkt Syntus lak te hebben aan de NS waardoor ik net de aansluiting mis. En omdat ik niet aan het uitvallen  van treinen door de zondagsdienst dacht en daardoor niet in de Intercity stapte verkleinde mijn marge om op tijd aan de start te staan tot 15-20 min. Gelukkig studeert dochter Mirthe in Nijmegen en kon zij mijn jas en rugzak toch nog op tijd aanpakken… Van het station tot het startvak kon ik ontspannen warmlopen zonder teveel afkoeltijd tijdens het wachten op de start te verliezen. Mooi droog loopweer, wel grijs maar met een prettige looptijd van een graad of 8. Haile Gebreselassie schoot ons uit de startblokken al duurde het toch nog een kwartiertje voordat mijn chip over de mat met de tijdregistratie kon beginnen. De eerste 5 km lopen al direct tamelijk glooiend omhoog. Wanneer je daar onvoldoende rekening mee houdt moet je dat de laatste vijf km bezuren. Kortom ging ik nu eens echt rustig van start. De benen voelden goed hersteld aan van het rustige 12 km duurloopje van donderdagavond. Op 6 km liet ik zoals altijd de eerste drinkposten letterlijk en figuurlijk links liggen. Voor me doemde de beroemde en gevreesde Zevenheuvelenweg op. Een prachtige weg vooral wanneer je er het uitzicht op de duizenden lopers voor en achter je in kolonne bewegend hebt. Lekker in mijn ritme gekomen had ik de tijd om van dit wonderlijke schouwspel te genieten. Jong en oud maar de meesten toch wel goed voorbereid in soms fraaie uitmonsteringen. Was dat een loper of een kanarie in dat gele pak? En hoewel niet echt in blauw op straat liepen er goed herkenbare dienders van de Hermandad mee. Wel zo veilig 😉 te weten dat deze hun boevenvangconditie op peil hadden. De heuvels wisselden elkaar af. Bij het 9km punt gekomen moest ik door de knieën; de opblaasbare boog was blijkbaar lek en kon maar net hoog genoeg gehouden worden om de lopers er onderdoor te laten. Op het 10km punt wist ik dat na nog maar 2km stijgingen de afdaling naar de finish zou gaan beginnen. Samen met een gelletje gaf me dat de juiste spirit om langzaam aan al wat te versnellen. Het publiek leefde enthousiast mee en moedigde ons aan door af en toe ons op het startnummer af te lezen naam te scanderen. Met het vooruitzicht straks bij mijn dochter op verhaal te kunnen met daarna een lekker etentje kreeg ik de laatste vleugels. 13 km dus nog maar 2 km… Het asfalt vloog voor mijn gevoel onder mij door. De laatste 150 meter sprintte ik zo hard mogelijk. Met mijn eindtijd van 1:12:26 was ik heel tevreden. Ik had met een negatieve split de tweede helft sneller dan de eerste en dus goed mijn krachten verdeeld hebbende gelopen. Direct na de finish van dit weer strak georganiseerde loopfeestje bleek Mirthe ook mijn doorkomst op het juiste moment digitaal te hebben vastgelegd! Weer zo’n dagje genieten van loopsport pur sang was dit dus! Met hulde aan de organisatie en tot volgend jaar.

Een gewone training bestaat niet….

Op donderdagavond starten vanaf de Spar in de Stroom Esch meestal ongeveer 5 tot 8 mensen. Vandaag waren Jeanette en ik maar met z’n tweeën. Omdat Jeanette mijn gebruikelijke tempo als veel te hoog voor haar inschatte gaf ze aan wel alleen te willen gaan lopen. Het kostte me enig aandringen om haar toch over te halen. Niet nadat ik beloofd had om mijn tempo aan het hare aan te passen. Even over half acht vertrokken we. Het was droog en met zo’n graad of acht prima loopweer. Als looptrainer vertel ik vaak dat een duurloop tempo vaak te hoog ligt. Een mooie uitdaging dus om het eens volgens het boekje te doen. In een mooi rustig tempo van onder de 11km/uur ging we richting de Bornsche Maten de wijk uit om bij “Ikea” links af te slaan en rechtsaf over de A1 naar de Bornsestraat. Een heel vertrouwde en al vele malen gelopen route. We kletsten wat over ditjes en datjes terwijl we via de Wegtersweg richting de Westermaat over de nieuwe fietssnelweg F35 naar Ikea boemelden. Onderweg mooi de tijd nemend om op de houding en de paslengte te letten. Voor we het wisten was er na bijna 12km al weer een eind gekomen aan deze training. Na mijn medeloopster bedankt te hebben kwam ik voldaan thuis van deze heerlijke training. Waarvan ik dus dacht: een gewone training bestaat niet.