Arctic Marathon 2-6-2018

De marathon op Spitsbergen ook genaamd: “Arctic Marathon” 2 Juni 2018

Een verslag.

Het is een jaar geleden dat ik tijdens een opleidingsmodule (die ik volg om mijn looptrainerslicentie van de Atletiekunie te kunnen verlengen) Hikmet Weeling ontmoet.

In de pauze van de cursus en achteraf raken we aan de praat en vraagt hij hoe een ervaren loper als ik tegen een marathon op Spitsbergen zou aankijken. Ik vertel dat het me mooi lijkt maar dat er wel iets bijzonders van gemaakt moeten worden om op te vallen in het grote reisaanbod met marathons op bijzondere plaatsen! We spreken af dat hij me op de hoogte zal houden. Eind van het jaar raken we verder aan de praat en spreken we af dat we loop clinics gaan organiseren en dat ik daardoor mee kan als atleten begeleider en om er zelf de marathon te lopen!

De clinics blijven uiteindelijk te beperkt tot 2 maar worden wel positief ervaren door de deelnemers. Voor een volgende editie zullen we hier eerder mee moeten beginnen om effectvol te kunnen zijn.

Voordat ik het eigenlijk besef is het vrijdag 1 juni 2018 en vertrekken we vanaf Schiphol richting Longyearbyen op Spitsbergen. In de speciaal voor ons gecharterde 737 van Transavia. Een kleine 100 lopers en begeleiders gaan op weg naar de 78ste breedtegraad. Aan de rand van de poolcirkel.

Wordt het ijskoud of toch 10 graden? Hoe zit het met de kans op een ongewenste ontmoeting met een ijsbeer? Zal 30% gravel het parcours lastig maken of toch juist de 400 meter hoogteverschil? De spanning loopt op en iedereen is benieuwd naar wat hem of haar te wachten staat.

We vertrekken later dan verwacht. Wat Hikmet steeds dan bij iedere verandering of tegenslag verwoord als: expect the unexpected! We sluiten ons hier bij aan!

Na een goede vlucht komen we toch nog op tijd aan voor onze geplande excursies. Ik pak in kamer 13 van het Svalbard Hotel mijn koffer uit en vertrek naar de haven. Daar stap ik aan boord van de speedboat van de Isjfjord safari. Na de vereiste pakken aangetrokken hebben scheren we over het water en raken verrast door de eindeloze schoonheid van de kwetsbare natuur. Vooral het bijzondere licht valt op. We zien bijzondere vogels en de resten van lang geleden al verlaten nederzettingen. Er was hier veel mijnbouw die niet lang exploitabel bleek. Het levert nu spookachtige beelden op van dit schimmige verleden op. Werken en wonen op een eilandenrijk waar het vaak bitterkoud is en ‘s winters dag en nacht donker terwijl in de korte zomers de zon niet ondergaat is een hardvochtig bestaan. Maar wel in een van de weinige gebieden waar de mens te gast en op bezoek is bij de natuurlijke bewoners: ijsberen. De verhalen over deze prachtige diersoort zijn magisch en beïnvloeden ook onze marathon hier. Gewapende bewakers zorgen er voor dat niet een ijsbeer met toevallig wat extra honger een van ons straks al lopend over het parcours opjaagt naar een onbedoeld pr. Of erger met een machtige klap een einde maakt aan een Arctische loopdroom!

Na wat verkleumd maar onder de indruk terug in het hotel een hete douche genomen te hebben ga ik met de groep eten in Camp Barentsz. Een kilometer of 4 landinwaarts. CB is genoemd naar onze Nederlandse voorvader die, op zoek naar rijkdom en roem, min of meer bij toeval, hier voet aan wal zette. Deze pasta party is een feestje op zich en de wedstrijdspanning wordt voelbaar onder de deelnemers. Net als de ongelofelijke passie die Hikmet, Raoul, Sebastiaan, Nicky en Jill uitstralen. Wat een ongelofelijke goede en plezierige organisatoren. Niets wordt aan het toeval overgelaten en als er wat geregeld moet worden gebeurt dat direct of zodra het kan!

De diverse afstanden starten de ochtend er op elk op hun eigen tijdstip. Vanaf de sporthal in Longyearbyen waar een ontspannen en levendige bijna knusse sfeer heerst onder de aanwezigen van dit heerlijk kleinschalige (+/-400 deelnemers) evenement wordt het startschot gelost. De deelnemers van de hele marathon mogen het eerste de schoenen veteren. Om 10:00 uur precies worden ze weggeschoten om hun twee ronden af te leggen. Anderhalf uur later gaat de halve van start zodat de deelnemers van beide afstanden na de eerste ronde op het parcours vermengen met de eerder vertrokken deelnemers.

De 10 km start om kwart voor twee.

Na de start kom ik snel in mijn ritme. Mijn doel is om een “snelle” en een “geniet” ronde te lopen. Vanaf de start kom ik snel in mijn ritme en verbaas me over het bijzondere parcours. Vooraf dacht ik dat een saaie marathon zou zijn die het van de bijzondere ligging en dito landschap moest hebben. Gelukkig blijkt niets minder waar. Het parcours is heel afwisselend en kent 405 te overwinnen hoogtemeters. Je loopt door het dorp en langs de heuvels maar ook stukken langs de kust waar je de schoonheid, zoals ik gedaan heb, in optima forma kunt ervaren. Voor ik het weet kom ik weer bij de sporthal voor ronde twee. Ik begin nu bekenden van de halve te zien. Onderweg spreek ik zoveel mogelijk met andere deelnemers. Wanneer ik wat moois zie minder ik vaart of stop om een foto of video te maken. Dat mag me dan wel minstens 10-15 min. gekost hebben. Van een tijd onder de 4 uur heeft het me niet afgehouden. Moe maar gelukkig kom ik, de kramp net voorblijvend, in 3:59 over de finish. Ik blijk 6e in mijn leeftijdscategorie en krijg daarvoor als aandenken een fraai glas van de lokale kunstenaar. In het finish gebied is het een groot feest van blije en euforische lopers. De Arctic Marathon is, ik kan en wil niet anders zeggen, er eentje om in te lijsten! Door de plaats, door het parcours, door de kleinschaligheid en dankzij de perfecte organisatie, die ter plekke, en die van ons eigen Arctic Marathon team.

Na een kleine drie kwartier nagenieten zoek ik de hete douche en een uurtje bedrust op. Volgens mij de manier om snel en goed te herstellen.

‘s Avonds vind het diner en medaille ceremonieel in het “Huset” plaats. Dit evenementen gebouw is nu een theater maar was in het verleden ook een kerk en de plaats waar voor vluchten vanaf Spitsbergen ingechecked moest worden. Voor de deelnemers van de hele marathon is het de derde keer dat ze dit markante gebouw zien. Twee keer eerder als loper en nu als gewaardeerde gast. Veel Nederlanders blijken in de prijzen gevallen te zijn. Val je tijdens een groot evenement bijna altijd buiten de boot? Hier maak je veel meer kans op een bijzondere waardering voor je loopinspanning.

Rond elf uur, donkerder zal het niet worden, loop ik naar mijn hotel terug. De volgende morgen staat de ATV safari op het programma waarvoor ik om 7:45 na eerst ontbeten te hebben klaar moet staan. Ook deze excursie waarin we hoger de heuvels inrijden is de moeite waard. Wanneer we bij de sledehondentocht stil houden valt me op hoe aanhalig deze kuddedieren toch zijn en hoe graag zij de mens een plezier willen doen. Ik Loop Hard initiator Robin’s voertuig blijkt te lekken. Dat levert mij een goede chauffeur op en de tijd om achterop gezeten ontspannen rond om mij heen te kunnen kijken.

Het avontuur is bijna voorbij. Na een lekkere Lasagne lunch met weer mooie waardevolle gesprekken wordt het tijd om naar het vliegveld af te reizen.

Nu in dat vliegtuig schrijf ik dit verhaal. Een verhaal over een bijzonder hardloop avontuur op de 78ste breedtegraad Met 42,195 hardloop kilometers. In een gebied waar je nu eenmaal niet zo gemakkelijk of zo vaak naar toe zult gaan. Een verhaal ook dat nu al een blijvende herinnering geworden is waar ik lang op kan teren en waaraan ik met een heel warm gevoel zal terugkijken.

De Arctic marathon op Spitsbergen was een feestje waarvan ik zeg dat jij als echte hardloper er ook moet zijn geweest!

P.S. Met bijzondere credits voor Robin met wie ik mooie gesprekken heb gevoerd en vooral ook dank aan Hikmet zonder wie dit niet mogelijk was geweest.

Advertisements

Twentse Smokkeltrail editie nr. 1 vanuit Losser

Ook bij “mijn” hardloopvereniging Kop(s)lopers uit Borne neemt de belangstelling voor deelname aan trails toe. De kleinschaligheid samen met het lopen over prachtige singletracks, het overwinnen van hoogteverschillen en de extra benodigde coördinatie wanneer je bijvoorbeeld over zand of door drassige weiden loopt geven een extra dimensie aan het hardlopen.


Henriette, Petra, Martha, Jeroen , Jan Jaap, Dominique en ik waren van de partij. De eerste vier liepen de 12 km en de laatste drie de 24 km. We konden dichtbij de atletiekbaan (de start- en finishplek) parkeren en er heerste daar een ongedwongen sfeer en ik heb weer veel “oude” bekenden gezien en/of gesproken. 


Hoewel ik wel eens bij de Lutte loop was ik toch benieuwd naar deze trail. Er was max. 10% asfalt beloofd en een aantrekkelijk parcours. Hoewel er wat meer verharde wegen opgenomen waren werd ik toch vooral verrast door de veelzijdigheid van deze trail. Over zand, langs waterpartijen, door ongelijke weilanden en over fraaie singletracks met zelfs hier en daar korte maar pittige klimmetjes en fraaie vergezichten. Alles zat er wel zo ongeveer in dus viel er onderweg veel te genieten. Vanaf het begin een lekker tempo kunnen lopen dat naar het einde toe wat omlaag ging. Maar daar zat dan wel weer mul zand en weiland in. Vlak voor het 15 km punt was er een VP waar ik wat Cola en druivesuiker genuttigd heb en maar heel kort stil heb gestaan.

Een paar km voor het einde kregen we allemaal “smokkelwaar” in de vorm van een mini pakje roomboter uitgereikt. 

Voordat ik er erg in had hoorde ik de geluiden rondom de finish al weer. Als toetje mochten we nog wel even een lus door het bos maken voordat de laatste meters over de atletiekbaan naar de finish leidden. 

Daar kregen we een fraaie houten medaille omgehangen, een pakje Krentenwegge aangereikt en koude Radler 0 % aangeboden Kwam die boter en de drank dus even mooi van pas 😜!


Al na een paar minuten kwam Dominique ook tevreden binnen waarna een minuut of 15 later Jan Jaap z’n laatste meters maakte. Kortom iedereen binnen en iedereen blij. 


In 2:07 uur heb ik,de pakweg, 24 km afgelegd. Een leuke niet te lange trail dichtbij dus die voor volgend jaar zo weer op de loopkalender mag.


Nu nog even horen hoe het onze leden op de 12 afging!

Grand Canyon “Bright Angel” trailrun – 18 maart 2017 en 1 dag 55 jaar jong!

Vanaf het moment dat ik ongeveer 7 jaar geleden (toen nog heel voorzichtig) begon met trailrunning speelde het al door mijn hoofd: in Amerika wilde ikeen trail door de Grand Canyon rennen. Op You Tube heb ik de afgelopen jaren  regelmatig naar de  Anton Kupricka filmpjes gekeken die mij motiveerden om dit ook zelf eens in de GC te mogen doen. Toen we dit jaar in maart er in de buurt kwamen moest en zou het dan ook gebeuren. 18 maart kon deze grote wens van mijn emmerlijst. Redelijk vroeg in de ochtend “uit de veren” in Valle waar Anka en ik in de Grand Canyon Inn verbleven om vandaar uit naar Angels Lodge te rijden. Het eerste stuk met de auto naar de parkeerplaats bij het Visitors Center en daarna per park bus naar het vertrek punt. Omdat het mijn eerste Grand Canyon trailavontuur zou worden had ik toch maar besloten om enige voorzichtigheid in acht te nemen. De route van Angels Lodge naar Colorado Plateau Point en terug stond als “streneous” en “hard” beschreven en er zou 6 tot 9 uur voor nodig zijn om de afstand van 21,6 km af te leggen. Dat leek mij eerlijk gezegd vrij veel en het allerliefst was ik dan ook de andere route terug omhoog gegaan. Maar al te eigenwijs wilde ik ook niet zijn. Het plan was om heen hardlopend af te dalen en terug powerhikend de beklimming te overwinnen. Na tijdelijk afscheid van Anka genomen te hebben lukte het me boven verwachting goed om heel relaxt naar beneden te rennen.  Nergens was het te stijl en ik kon in een heerlijke cadans het pad naar beneden volgen. Uiteraard vroeg de afdaling wel om behendigheid en coordinatie bij het ontwijken van oneffenheden! Onderweg moest ik tot twee keer toe achter een groep toeristen op muilezels wachten op een moment waarop ik veilig langs deze beesten en hun berijders kon gaan. Ik kreeg het gevoel of ik vleugels had en ik heb  dan ook met volle teugen van iedere stap genoten. Onderweg werd ik regelmatig enthousiast werd aangemoedigd. Hier in de spectaculaire Grand Canyon rennend afdalen maakt je tot een bijzonderheid want over de hele route kwam ik maar één andere hardloper tegen. Voor dat ik er erg in had begon ik aan het laatste en licht stijgingde pad richting het Plateau Point vanaf Indian Garden. Op weg naar het rustpunt halverwege mijn tocht. Daar aangekomen heb ik wat energiedrank en de meegenomen eiersalade sandwiches gegeten en flink van de in een woord schitterende omgeving te genieten. Een mooie kraai zat op mijn voedsel te azen. Dit ging echter aan zijn snavel voorbij.  Na een minuut of 10-15 voelde ik me klaar voor de terugtocht.Het mag duidelijk zijn dat dit het gedeelte weer terug omhoog het deel is dat veel argeloze en slecht voorbereide bezoekers de das om doet. Je gaat van hier zonder een enkel vlak stuk tussendoor 965 meter omhoog in ongeveer 10 km afstand. Op 8 km onder de top kun je nog drinkwater krijgen maar daarna zul je drank en voedsel toch echt zelf bij je moeten hebben. En over voldoende conditie moeten beschikken om dit vol te houden. Na een km of drie kwam ik Peter en zijn zus Stephanie uit Phoenix tegen waarmee ik lekker onderweg gepraat heb. Tot dat vooral Peter na een gezamelijke pauze momentje mijn tempo niet meer kon volgen en ik de laatste vijf in mijn eigen steady tempo heb afgelegd. Mijn poles hebben helling opwaarts hun ondersteunende nut weer bewezen. Met een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht kwam ik in een tijd van 3:43:16 weer terug bij mijn startplek. Met een kus van vrouwlief en een US sized Coke was deze droom omgezet in een daad! Kortom een hardloopervaring om nooit te vergeten in een van de meest mooie en bijzondere natuurgebieden op aarde! Op de laatste foto is het pad naar beneden goed te zien! 

What a world we are livin’ in….onze wereld dus!

Als klein kind vond ik dingen vaak erg moeilijk. Ik begreep er vaak niet veel van. Mijn opa zei dan niets is moeilijk hooguit veel. Zijn oplossing: verdeel het probleem in kleinere stukken. Snap je het kleinere deel dan ga je door naar het volgende. Gaande weg leer je zo de oplossing en het probleem te begrijpen en op te lossen. Niets is moeilijk hooguit veel.

Het is het jaar van Trump’s uitverkiezing tot een van de machtigste mannen op aarde. Waarbij meteen de vraag bij me opkomt of hij echt zo machtig is of dat er van achter de schermen meer geregeld wordt dan we zien en horen vanuit de berichtgeving hierover door wat voor medium dan ook….?

Afbeeldingsresultaat voor trump

Heeft dit gevolgen voor mij en voor ons hier in het kleine Nederland vraag ik me af. Ik weet het niet. Maar zorgen maak ik me wel. Over onze eigen problemen hier dichtbij huis. Over Geert Wilders die schuldig bevonden wordt en vervolgens de rechtbank over van alles en nog wat beschuldigt. Terwijl er veel mensen zijn die vinden dat het minder wordt. We verdienen steeds meer maar houden steeds minder over. De kwaliteit van de zorg loopt hard achteruit terwijl we er steeds meer voor moeten gaan betalen.

Afbeeldingsresultaat voor zorg loesje

Afgelopen week werd ik rondgeleid in het regionale arrestantencentrum in Borne. Het thema was vooral de toename van verwarde mensen die door de politie van straat gehaald worden. 5 jaar geleden nog 14 per jaar…in een paar jaar gestegen tot 60 personen. Omdat de tolerantie voor mensen met afwijkend gedrag afgenomen is en de zorg op maat niet op tijd en plaats beschikbaar is. Terwijl de politie zich mede hierdoor minder met de juiste dingen bezig kan houden. En oh ja de bezoekers van het centrum komen vooral niet uit de hoek van statushouders en asielzoekers…!

Afbeeldingsresultaat voor verwarde personen

En ook in een steeds kleiner wordende wereld hoorde ik van een alleenstaande vrouwelijke Chinese collega uit het ongeveer 25 miljoen inwoners tellende Shanghai dat ze pas verhuist was. In totaal reed ze vijf keer van oud naar nieuwer appartement per Uber taxi. Haar bezittingen verpakt in meerdere grote Ikea shopping bags. Zij helemaal alleen vijf keer op en neer zonder hulp van familie en of vrienden tussen 25 miljoen andere mensen. Ik noem zo iets eenzaamheid. Dus die bestaat niet alleen hier.

Afbeeldingsresultaat voor eenzaamheid

Binnen ons bedrijf gelden steeds strakker wordende ethische regels. Alles wat we krijgen moet aangemeld en beschreven worden. Formeel niets uitgezonderd. Tot aan de allerkleinste gift en de kalender voor het volgend jaar. Terwijl ik lees dat onze politietop corrupt is moeten wij die ons toch al niet verrijken domme richtlijnen volgen zodat we vooral eerlijk blijven. Volgens mij geldt eerder hoe machtiger hoe oneerlijker dan omgekeerd?!

Afbeeldingsresultaat voor ethiek

Toch komen we niet in opstand omdat we het blijkbaar nog steeds te goed hebben hier.Geen honger en geen dorst nog. Al bekruipt me wel het gevoel dat we in een negatieve ontwikkeling zitten en dat als wij niets doen het ons wel zal overkomen. Steeds vaker denk ik na over wat we, wat ik, zou moeten doen om deze heel mooie wereld een betere plek met wat meer verdeelde gelijkheid te maken.

Afbeeldingsresultaat voor opstand

Ik ben een dromer maar ook een realist. De vraag is dus niet of ik kan zien wat er beroerd is. De vraag is vooral wat ik denk wat we er aan kunnen doen.

Afbeeldingsresultaat voor realist

Neem nu Trump…voor mij het bewijs dat veel Amerikanen waarschijnlijk het gevoel hadden slechts tussen twee kwaden te kunnen kiezen. Dus dan maar de meest politiek onbekende gekozen omdat daarmee de kans op echte verandering en dus misschien zelfs tegen beter weten in wel voor echte verbetering gekozen kon worden. Blijkbaar houd de mens op deze manier de hoop levend. Ik ga graag uit van het goede….

Wat Geert betreft zou ik zeggen dat het niet verstandig is om wat hij zegt nog langer te negeren. Veel mensen zijn niet voor niets ontevreden en voelen zich door hem wel gehoord waar andere politici hen in de kou laten staan. Als bijvoorbeeld teveel Marokkanen overlast bezorgen dan moet daar over gesproken kunnen worden. En dan moet die overlast beperkt worden. Dat is simpel en daar hebben alle bewoners van Nederland ook recht op. Als je hier wilt (samen)leven dan moet je aangepast gedrag vertonen naar ‘s lands wijs ‘s lands eer. Zo niet is onze tolerantie over uit en sluiten! Nuance en duidelijkheid kunnen en moeten hand in hand gaan. Of het nu over asielzoekers  buitenlanders of ontsporende Nederlanders gaat. Dat is wat het volk wil horen. Of tenminste wat ik wil horen.

Afbeeldingsresultaat voor transparantie

In wat voor wereld leven wij? In wat voor wereld willen we leven? Zijn we daar zelf bij? Ik denk van wel. Wat we moeten doen is net zo eenvoudig als het lijkt. Hoe? Door elkaar en onze bazen en politici aan te spreken op wat niet deugd. Door uit te leggen wat we verwachten en waarom. De sleutel zit hem in het opkomen voor ons zelf waar we dat kunnen en opkomen voor de ander wanneer die daar niet toe in staat is.

Niets is gemakkelijk hooguit veel. Mijn opa zei het al. Dus het is meer een kwestie van doen. Ik zeg dus doen! Dan wordt het weer van zelf Kerst……..

Stefan van Leeuwen 10-12-2016

 

 

Diepe Hel Holterbergloop 2016

Al een driekwart jaar “sukkel” ik met voetklachten…mijn linker voorvoet raakt overbelast door niet voldoende over de grote teen af te wikkelen waardoor het metatarsaalgewricht van de wijsvingerteen krachten moet opvangen waarvoor deze niet bedoeld  is en waardoor mijn gewijgigde looppatroon mijn rechter ondervoet extra belast en deze beurs voelt. Maar dan wel meestal pas na het lopen. Ik heb dan ook een intensief loopjaar achter de rug met veel trails afgewisseld met wegwedstrijden. De laatste 365 dagen ongeveer 2500 km. Ik ben namelijk verslaafd aan hardlopen. Heel veel rust nemen was er dus ook niet bij want je zult je conditie maar kwijtraken……

Op 30 oktober is de Duinentrail in Schoorl en stiekum had ik hier graag maar onverstandig aan mee willen doen. Terwijl ik heel goed weet dat zoiets nu niet slim zou zijn. Enige tijd geleden heb ik zooltjes laten aanmeten die echter geen of onvoldoende soelaas bieden. En ik heb ook nog zoiets als gezond verstand. 

Misschien wel tegen beter weten in heb ik zelfs op het bijna allerlaatste moment het startbewijs van loopmaat  Johan Wessels kunnen overnemen die wel naar goed advies luisterend kort na zijn super eerste marathon van Amsterdam nog volledig herstellen wil van deze prestatie voordat hij zijn volgende prestatie neerzet.

Na een drukke week in China zonder training maar met jetlag heb ik vorige week maandag met Anka 6 km gelopen in een langzaam tempo. Afgelopen woensdag ben ik de deur uit gegaan voor iets van ongeveer een halve marathon afstand. Wat eigenlijk prima ging in 4:50 min./km tot 15 km. Waarna het licht zo ongeveer uitging en ik zelfs hier en daar moest wandelen. Wat zouden we nou krijgen? Ik wijt het maar aan de jetlag want een verdere verklaring heb ik niet echt. Ik had het gevoel dat mijn voeten onder mijn benen maar wat heen en weer zwabberden.

Goed, eigenwijs als ik ben dus toch omdat ik het niet laten kan van start in Nijverdal. Je moet toch wat?!

Met Chantal, Jannie en Johan afgesproken om elkaar in ieder geval te zien. Ergens voor de start of na de finish. Om half een van huis. De auto geparkeerd in het aanbevolen weiland en leuk kletsend met andere deelnemers richting het startbewijs afhaalpunt gewandeld. Wat een geweldig mooie dag. 12-14 graden, zonnig en met weinig to geen bewolking. 

Om kwart voor twee het startvak in waar ik clubmaatje Raymond trof. Het achterste startvak is een ideale plek om niet te snel te starten. Beter ook voor een hormoonkonijn als ik. Precies om twee uur van start. Over de Grotestraat een beetje stijgend richting het voormalige Dalzicht. Het parcours ken ik als mijn broekzak en ik ga zeker voor mijn gevoel niet als een onwijze “er vandoor”. Tot aan de afslag links naar de Touristenweg loop ik met Raymond op. Daarna zoek ik mijn eigen ritme op. Ik geniet van het parcours, de kleuren in het landschap en de lopers om me heen. Tot aan de Diepe Hel zitten maar nauwelijk zware stukken al vraag ik me af hoe ik me op de terugweg zal voelen. Maar me echt zorgen maken doe ik niet. Ik ben tenslotte met hardlopen bezig en dat vraagt voldoende aandacht. 

Voor ik het weet duiken we de Hel in (of liever: af). Ik probeer beheerst te dalen. Het is ook niet mijn sterkste punt. Links en rechts wordt ik dan ook ingehaald door lopers die wel lijken te sprinten. Geen punt. Ik loop mijn eigen wedstrijd en het mooiste en zwaarste deel komt nog op de terugweg. 

Voordat ik er erg in heb komt het 10 km punt in zicht en komen de toplopers me al rond een km of 7 tegemoet. Ik herken Erben Wennemars en moedig hem stevig aan. Hij loopt ergens op plaats 8 schat ik in. Dan loop ik opeens naast Bertus van Elburg met wie ik regelmatig door dit prachtige gebied heb mogen trailen. Ik weet dat hij nog op Curacao nog een marathon gaat lopen en daarom niet alles uit de kast zal halen. Niet lang daarna keer ik bij het 10 km punt. 

Het eerste deel ging uitstekend maar met een forse hartslag. Ga ik dat betalen met een prijs die ik er niet voor over heb? Opnieuw zie ik Raymond maar nu lopen we elkaar tegemoet. Hij ziet er nog fris uit. En dat gun ik hem ook. 

Op naar het echte werk nu want de Diepe Hel nadert. Ik verkort mijn pas en ga de strijd met deze helling aan. Ik ken deze vijand goed en weet dat ik hem aan kan. Het lukt me om zonder in te houden maar wel in een wat lager tempo boven te komen. Zodra ik de witte steen rechts zie weet ik dat het zwaarste achter de rug is. Het gaat vanaf hier nog wel meer omhoog dan omlaag maar vanaf Dalzicht mag ik dan de laatste km’s “freewheelen” naar de finish. Ik voel me goed wanneer ik Barbara Kleinjan bij de drinkpost zie. Ze juicht me enthousiast toe. En het geeft me extra motivatie merk ik.


De Heuvelrug is prachtig herfstig terwijl ik mijn tempo kan blijven controleren. Wanneer ik Johan en Chantal zie op het laatste stuk omhoog weet ik dat het vandaag niet meer stuk kan. Af en toe zie ik nu deelnemers wandelen. Vlak voor Dalzicht loop ik een “opgeblazen” Bert voorbij die vandaag zijn dag niet heeft. Hoe gek het ook klinkt geeft het lopen mij vandaag vleugels. De ervaring van donderdag kan het vergeetboek in. 


Vanaf Dalzicht kan ik mijn tempo nog opvoeren terwijl ik weet dat het vandaag, hier en nu eens gewoon lekker gaat. Met een grote smile kom ik dus in 1:34:49 over de finish. Ik heb het startbewijs van Johan eer aangedaan! 

Na wat vocht aangevuld te hebben ga ik met Hans Pluijmers op de foto. Deze kanjer heeft twee minuten sneller nog gelopen dan ik! Ook hij is blij.


Ik klets met Jannie Pekkeriet na afloop bij en drink met haar en Chantal Nijland en Salif Bakayoko een bokbiertje voordat ik tevreden terug rijd.

Van mijn voeten heb ik dan nog geen last. Dat komt wat later wel opzetten maar trekt ook binnen een dag weer weg. De Diepe Hel en niet de Duinentrail in Schoorl is een goede en mooie keuze geweest!

Na de Eigertrail…

…duurde het toch wel een dag of 9 à 10 voordat ik weer een beetje met beide beentjes op de grond terecht kwam. Wat blijft zo’n avontuur toch langer dan je kunt voorspellen in je hoofd zitten. Als het zo’n impact heeft dan moet het wel bijzonder zijn geweest. In Italië heb ik daarna al wel wat kortere stukken gelopen en ook wat aan de core gewerkt. In de vochtige hitte van boven de 32 graden kon ik me er maar moeilijk echt toe zetten. 

Het heeft dus tot 11 dagen geduurd voordat ik weer een wat langere duurloop kon of wilde afleggen. De Tiroler hoogte verschillen leenden zich er ook niet bijzonder voor. Maar op een km of 10 van Lermoos liggen twee aan elkaar verbonden meertjes, de Heiterwangersee en de wat  grotere Plansee met een hemelsbrede lengte van 6 km. En er loopt een parcours van precies 21 km relatief vlak voor de omgeving met 310 hoogtemeters strak langs het water. 

Nadat ik de stoute schoenen aantrek vanaf de parkeerplaats bij de camping en het hotel van start gegaan. Rechts om de meren heen en via de wat hoger gelegen paden aan de overzijde weer terug naar af. Het was een graad of 22 en wat klammig maar wel redelijk loop weer. 

Via de Heiterwangersee kon ik een mooi en goed vol te houden tempo ontwikkelen over het pad dat strak langs het water liep. Door de afwisseling tussen rotsige stenen en uitstekende boomwortels was enige behendigheid op dit voor hardlopen toch redelijke technische parcours wel vereist. Veel wandelaars kwam ik niet tegen waardoor ik wel mooi kon blijven doorlopen. 


Bij een fraai steigertje even snel een paar plaatjes geschoten om daarna door te rennen naar de camping aan de uiterste andere kant van de meertjes. Daar aangekomen was ik zo ongeveer op de helft. Na een pittig klimmetje van een paar honderd meter liep het pad hoger en boven de lager gelegen asfaltweg. 

Hierdoor had ik vaak prachtig uitzicht lnks op het diepblaugroene water van het meer. Door het glooiende karakter en het tempo begon ik nu mijn benen wel enigszins te voelen. Omdat je mindset heel anders is dan tijdens de Eigertrail geef je schijnbaar ook eerder toe aan de vermoeidheid. Dus maar weer een fotomoment ingelast.


Uiteindelijk moest ik nog even goed zoeken om niet verkeerd te lopen. Ik was inmiddels op een wat drukker punt met meer wandelaars beland die me gelukkig hielpen om de juiste richting te vinden. Op een bruggetje kon ik nog even wat plaatjes schieten om daarna het laatste deel af te leggen.


Mijn coördinatie begon nu duidelijk minder te worden dus toen ik de startplaats in het oog kreeg was dat een mooi richtpunt voor de laatste kilometers. Anka stond me op te wachten (zij had de wandeling om het kleinste meertje gemaakt) en na dit fraaie eerste langere duurloopje reden we snel terug naar ons Pension Antonia in Lermoos voor rust aan de voeten en een lekkere verfrissende douche! 

De kop is er na de Eiger weer af zullen we maar zeggen.

Eigertrail 2016


Ergens in oktober 2015 lees ik op Facebook een bericht over de Eigertrail. Er zou een Nederlandse groep via MudSweatTrails, de organisatie van Marc Weening en zijn team naar toe reizen. Een race door de bergen rondom het Zwitserse Grindelwald. Prachtige, nee spectaculaire beelden kwamen voorbij en de naam voor de op één na langste afstand bleef bij me hangen: Panoramatrail. Waar kijk je toch naar vraagt Anka? Ik laat haar de beelden zien waarop ze direct zegt: ik zie dat het je trekt dus geef je maar op. Eigenlijk voordat ik het besef waaraan ik begin was ligt mijn volgende loopuitdaging hiermee vast.

Na de marathons van New York (wat een super ervaring), Rotterdam en Amsterdam ben ik toe aan wat anders. Goed voorbereid zijn is de helft van het werk. Bij de MST aanmelding hoort deelname aan meerdere trails en clinics. Daar om heen moeten er nog wat wedstrijden bij gezocht worden. Het worden uiteindelijk de Stuwwaltrail, de Drentenerveldtrail, de Sallandtrail, de Koning van Spanje trail, een trailweekend met MST in Spa, de Veluwezoom trail en een trail in Gees/Meppen. Want ja heuvels moet ik toch minstens op leren klimmen als ik de bergen van de Eiger wil bedwingen.

Zaterdag 16 juli 2016. Het is zover. Na de pittige voorbereidingsperiode van meer dan 7 maanden en veel getrainde kilometers (in 2016 alleen al een kleine 1400) ga ik vandaag dus de Eigertrail 51 km bedwingen. De Eiger zelf klim je trouwens daarbij niet op. Wel heb je deze, de omgeving van Grindelwald dominerende reus, zeer regelmatig in beeld tijdens de wedstrijd. Een wedstrijd is het zeker want zelfs al doe je niet voor een podium plaats mee dan nog is het een wedstrijd met en tegen jezelf en de omstandigheden.

De Nederlandse deelname bestaat uit ongeveer 100 deelnemers. Een grote groep maar toch veel kleiner dan de groepen uit Azië en de teams uit Duitsland of natuurlijk het gastland zelf. Veel van die Nederlanders zitten in het Mountain Hostel en maken deel uit van de MudSweatTrails organisatie. Afgelopen donderdag is voor Anka en mij het evenement officieel begonnen tijdens de gezamelijke lunch. De gesprekken gaan over van alles en nog wat maar worden toch hoofdzakelijk bepaald door de wedstrijd. Hoe sta je ervoor, zal het lukken en hoe zwaar zal de gevallen sneeuw op het stuk na de Faulhorn zijn. De spanning valt van veel gezichten af te lezen.

Donderdagmiddag vertrekt een flinke groep waaraan ik vanzelfsprekend deelneem voor een wandeling over een gedeelte van het 101 km traject. Als snel klimmen we flink omhoog. Het hart klopt me in de keel. Dit is geen Sallandse Heuvelrug dus.


Toch valt het na wat gewenning goed te doen en zijn de uitzichten vooral mooi. De onderlinge sfeer en verbondenheid groeit met het uur. Twee en een half uur later zijn we weer terug met op het laatste gedeelte al de laatste klim het dorp in die de laatste maar dan vooral zware hoogtemeters van de wedstrijd zijn.

Vrijdag is een relax dag. Samen met mijn lief zonder wie ik dit dus zo nooit had kunnen doen gaan we per kabelbaan naar First. Anka is “helferin” van de Eiger organisatie waardoor we betrekkelijk goedkoop omhoog kunnen en boven heerlijk van de uitzichten kunnen genieten. Na het eten op tijd naar bed. Want Anka moet om half vijf op en ik een half uurtje later. De nacht kom ik onrustig door maar gelukkig voel ik me uitgerust en fit wanneer ik op sta. Voor het ontbijt trek ik mijn kleding aan, een mouwloos thermoshirt met daarover heen het MST team shirt voorzien van de tekst “Life is better in the mountains” met daaronder een korte broek en voor het eerst lange compressie kousen. Na de kramp tijdens de Veluwezoomtrail ben ik er bang voor geworden hierdoor uit te moeten vallen. Ik slik magnesium pillen en hoop maar dat de kousen helpen.

Om 6:00 lopen we naar de start in het centrum van Grindelwald. Ik kijk rechts van me en zie hoe de zon de top van de Eiger in goud baad.

Vast een goed teken denk ik want er was zon voorspeld al een week lang. Maar dat betekent in dit weergrillige klimaat lang niet altijd alles. Een cadeautje dus! In het startgebied heerst een gespannen, vrolijke stemming. Klokjes worden ingesteld (de mijn ligt lekker thuis op mij te wachten omdat ik overal aan gedacht heb behalve aan…). Om kwart voor zeven vertrekt de snellere groep. Nog een kwartiertje wachten tot klokslag 7.

Zwitsers nauwkeurig vertrekken we. Weg zijn we. De eerste 2,5 km glooien omhoog, dat al wel, door het dorp. Daarna een paar honderd meter al wat meer omhoog tot het dan over weiland paadjes echt stijl omhoog gaat. Richting de Grosse Scheidegg. Voor en achter me zie ik een kleurig lint van lopers waarvan het merendeel met stokken houvast zoekt om gemakkelijker te klimmen. Veel tijd om te denken heb ik niet. De focus ligt nu op het vinden van het juiste ritme. Dat lukt me aardig en ik begin met het grote genieten dat ik me zo voorgenomen heb. Hier te mogen en te kunnen lopen maakt je een bevoorrecht mens!

Wanneer de eerste 5 km en de eerste vijfhonderd hoogte meters er op zitten kom ik Stefan Hulsing tegen. Hij heeft al last van vollopende benen hier en ik kom hem onderweg niet meer tegen. Wanneer ik later zie dat hij toch heel goed gefinisht is gun ik hem dat voor honderd procent.


Een paar km verder kom ik Stievv (Stefan van Eck) tegen bij de eerste verzorgingspost Grosse Scheidegg en schiet ik daar voor het eerst overweldigd door alle emoties vol. Ik ben lang niet de enige die onderweg z’n gevoelens de vrije loop laat. Het hoort er bij omdat er zoveel voor gedaan is en soms gewoon als een bijverschijnsel van vermoeidheid.  Ik ga via Alp Grindel richting First waar ik de dag ervoor zo lekker gewandeld heb. We genieten ook daar van de verzorging en de prachtige omgeving. Die alleen maar indrukwekkender lijkt te worden. Op de prachtige balustrade maken Stievv en ik foto’s van elkaar die helaas door een verkeerde stand niet perfect maar toch bijzonder zijn.

Bij de verzorgingspost aangekomen eet en drink ik stevig want wie het beste eet wint de teail wordt er beweerd. Ik eet banaan, prop een gelletje en een salty energy bar en werk 3 bekers sportdrank weg voordat ik op weg ga naar het meest idyllische plekje van de hele Eigertrail. De Bachalpsee lokt! Met de sneeuw die er de laatste tijd gevallen is moet het haast wel mooi zijn. Opnieuw in stevig tempo kom ik er aan en inderdaad hoe mooi kan trailen in de bergen zijn? Een geweldige plek waar ik niet al te lang bij kan en mag stil staan. Want hoewel goed op weg ben ik me ervan bewust dat ik er nog lang niet ben.


Vanaf dit mooie bergmeertje volgt een prachtig en technisch stuk. Langzaam aan verdwijnen we in de wolken en ik merk dat mijn core trainingen nu zijn nut beginnen te bewijzen. Ik voel me op deze paadjes zeker en ik volg de groep lopers voor me goed. Totdat tijdens een onverhoedse beweging ik me moet corrigeren en mijn pole plotseling breekt. Ik vloek want dit is niet best. De poles heb je nodig. Of in ieder geval ik. Omdat ik mentaal sterk blijk weet ik me er na een paar meter al over heen te zetten. Dan maar met één pole verder. Opgeven vanwege materiaalpech is al helemaal geen optie…! Toch wat voorzichtiger bereik ik Büössalp waar ik mijn gehavende stok achterlaat en flink eet en drink. Weg met de overtollige en nutteloze ballast. Via een golvend gedeelte kom ik uit aan de voet van de Faulhorn. Als ik omhoog kijk zie ik een prachtig plaatje voor me: een lint traag bewegende trailers die hun weg zoeken naar de top. Een klim van ongeveer 650 hoogtemeters over een glad en stenig besneeuwd pad wacht me uitdagend op. Naar 2680,7 meter. Het hoog(s)tepunt van deze trail. De echte snelheid is er hier en nu wel uit. Gestaag klim ik tussen afdalende berggeiten en hun begeleiders omhoog. Het is zwaar en bijna halverwege voel ik wat kramp op komen zetten in mijn linker bovenbeen. Het zal toch niet? Ik verman me, strek een keer en kan verder. Na vijf en een half uur ben ik ongeveer op de helft en op het hoogstepunt. Huilend van geluk en moeiheid deel ik mijn ervaring met Eelco en Marc terwijl ik ongelofelijk sta te genieten van het overweldigende uitzicht. Terwijl ik weer eet en drink biedt Charissa van MST mij een van haar poles aan. Dit is voor mij het moment waarop ik zeker weet dat ik deze trail ga volbrengen. Wat er ook gebeurt. Mooi leermoment ook. Gerechtvaardigt vertrouwen in eigen kunnen is een van de voorwaarden om een onmogelijke lijkende tocht als deze te volbrengen. Voor me begint een prachtig stuk afdaling die vanwege de sneeuwval echter hier en daar gevaarlijk glad is. Nu weer met twee stokken heb ik mijn evenwicht goed onder controle en loop ik vlak achter Petra Eigenraam naar beneden.

Vlak voor me loopt een Duitse die in paniek raakt door de gladdigheid en het uiterst smalle pad waarover we ons voortbewegen met rechts slechts de gapende afgrond. Zo goed we kunnen steunen motiveren we haar. Bij een hut aangekomen gaat het alweer beter met haar. Elkaar helpen onderweg is verplicht op straffe van een tijdsachterstand van een half uur of langer. Niet voor niets dus.

Uiteindelijk raakt het dalende pad voor zo begaanbaar dat ik weer kan gaan hardlopen. Glibberen wordt dribbelen en dribbelen wordt hardlopen in een relaxt duurloop tempo. Voor dat ik het weet ben ik over de Loucherhorn  al op weg naar een van de meest lieflijke plekken van de trail: Schynige Platte. Het pad kronkelt van het ene uitzichtspunt rechts naar het andere. Ik loop hier voor mijn gevoel alleen en ik ben totaal in mijn element!

Ergens kom ik Alex en Stievv weer tegen. We lopen weer een tijdje samen op en we raken elkaar, het lijkt het echte leven wel, weer kwijt. Bij de 36 km post schrik ik toch. Stievv vertelt me dat we nog 15 moeten.  Ik had verwacht al verder te zijn zo rond het 42 km punt zelfs. Maar ook hier denk ik. Niets aan te doen. Wat moet moet! Er ligt nog een zware 200 hoogtemeters beklimming in een donker bos voor ons voordat we op de laatste post in Burglauenen aankomen. Voordat ik daar ben daal ik over een veel technische vaardigheid eisend pad naar beneden. Ik ben moe en mijn coördinatie is niet zo best meer. Af en toe slechts stapvoets kruip ik omlaag. Ik kijk uit naar de beklimming die anderen juist vrezen. Kortom vervloek ik dit bos even hartgrondig want er lijkt geen eind aan te komen. Na de klim (die was lekker!) kom ik dus in Burglauenen aan. Ik benieuwd of Anka hier nog staat als “helferin” maar ze is er niet en niemand lijkt haar te kennen. Later hoor ik dat om twee uur ‘s middags de hele crew al vervangen is. Ik hoop maar dat ze dan bij de finish op me wacht. Tot mijn grote verbazing staan Stievv en Petra nog bij de post. Na een korte rust beginnen we met z’n drieëen aan het laatste stuk. Stievv en ik hebben nog net wat meer energie over dan Petra die wat last van haar knieën heeft en met zijn tweëen leggen we het laatste stuk voor een groot deel hardlopend af. Stievv oppert het idee dat ik dan maar voor hem moeten finishen. Samen over de meet vindt ik een veel beter plan. Want deze sport verbindt absoluut. Na de laatste klim om Grindelwald in te komen rennen we op de finish af.

Hand in hand en dolgelukkig gaan we er over heen. Wat een gevoel, wat een ervaring en wat een topdag. Alle voor ons aangekomen deelnemers halen ons onder luid applaus binnen. Marc gaat  met ons op de foto. De medaille, een stuk Eigersteen, wordt ons omgehangen, de bibtag afgeknipt. En dan is er tijd om mijn geluk met Anka te delen. Het biertje smaakt als nooit te voren. Weer een beetje bijgekomen verwelkomen we samen de andere teamleden. De Eigertrail 2016 zit er op en heeft me meer gebracht dan ik kon dromen. Het was super! Iedereen die mij op welke manier dan ook gesteund heeft: bedankt!