De marathon op Spitsbergen ook genaamd: “Arctic Marathon” 2 Juni 2018
Een verslag.
Het is een jaar geleden dat ik tijdens een opleidingsmodule (die ik volg om mijn looptrainerslicentie van de Atletiekunie te kunnen verlengen) Hikmet Weeling ontmoet.
In de pauze van de cursus en achteraf raken we aan de praat en vraagt hij hoe een ervaren loper als ik tegen een marathon op Spitsbergen zou aankijken. Ik vertel dat het me mooi lijkt maar dat er wel iets bijzonders van gemaakt moeten worden om op te vallen in het grote reisaanbod met marathons op bijzondere plaatsen! We spreken af dat hij me op de hoogte zal houden. Eind van het jaar raken we verder aan de praat en spreken we af dat we loop clinics gaan organiseren en dat ik daardoor mee kan als atleten begeleider en om er zelf de marathon te lopen!
De clinics blijven uiteindelijk te beperkt tot 2 maar worden wel positief ervaren door de deelnemers. Voor een volgende editie zullen we hier eerder mee moeten beginnen om effectvol te kunnen zijn.
Voordat ik het eigenlijk besef is het vrijdag 1 juni 2018 en vertrekken we vanaf Schiphol richting Longyearbyen op Spitsbergen. In de speciaal voor ons gecharterde 737 van Transavia. Een kleine 100 lopers en begeleiders gaan op weg naar de 78ste breedtegraad. Aan de rand van de poolcirkel.
Wordt het ijskoud of toch 10 graden? Hoe zit het met de kans op een ongewenste ontmoeting met een ijsbeer? Zal 30% gravel het parcours lastig maken of toch juist de 400 meter hoogteverschil? De spanning loopt op en iedereen is benieuwd naar wat hem of haar te wachten staat.
We vertrekken later dan verwacht. Wat Hikmet steeds dan bij iedere verandering of tegenslag verwoord als: expect the unexpected! We sluiten ons hier bij aan!
Na een goede vlucht komen we toch nog op tijd aan voor onze geplande excursies. Ik pak in kamer 13 van het Svalbard Hotel mijn koffer uit en vertrek naar de haven. Daar stap ik aan boord van de speedboat van de Isjfjord safari. Na de vereiste pakken aangetrokken hebben scheren we over het water en raken verrast door de eindeloze schoonheid van de kwetsbare natuur. Vooral het bijzondere licht valt op. We zien bijzondere vogels en de resten van lang geleden al verlaten nederzettingen. Er was hier veel mijnbouw die niet lang exploitabel bleek. Het levert nu spookachtige beelden op van dit schimmige verleden op. Werken en wonen op een eilandenrijk waar het vaak bitterkoud is en ‘s winters dag en nacht donker terwijl in de korte zomers de zon niet ondergaat is een hardvochtig bestaan. Maar wel in een van de weinige gebieden waar de mens te gast en op bezoek is bij de natuurlijke bewoners: ijsberen. De verhalen over deze prachtige diersoort zijn magisch en beïnvloeden ook onze marathon hier. Gewapende bewakers zorgen er voor dat niet een ijsbeer met toevallig wat extra honger een van ons straks al lopend over het parcours opjaagt naar een onbedoeld pr. Of erger met een machtige klap een einde maakt aan een Arctische loopdroom!
Na wat verkleumd maar onder de indruk terug in het hotel een hete douche genomen te hebben ga ik met de groep eten in Camp Barentsz. Een kilometer of 4 landinwaarts. CB is genoemd naar onze Nederlandse voorvader die, op zoek naar rijkdom en roem, min of meer bij toeval, hier voet aan wal zette. Deze pasta party is een feestje op zich en de wedstrijdspanning wordt voelbaar onder de deelnemers. Net als de ongelofelijke passie die Hikmet, Raoul, Sebastiaan, Nicky en Jill uitstralen. Wat een ongelofelijke goede en plezierige organisatoren. Niets wordt aan het toeval overgelaten en als er wat geregeld moet worden gebeurt dat direct of zodra het kan!
De diverse afstanden starten de ochtend er op elk op hun eigen tijdstip. Vanaf de sporthal in Longyearbyen waar een ontspannen en levendige bijna knusse sfeer heerst onder de aanwezigen van dit heerlijk kleinschalige (+/-400 deelnemers) evenement wordt het startschot gelost. De deelnemers van de hele marathon mogen het eerste de schoenen veteren. Om 10:00 uur precies worden ze weggeschoten om hun twee ronden af te leggen. Anderhalf uur later gaat de halve van start zodat de deelnemers van beide afstanden na de eerste ronde op het parcours vermengen met de eerder vertrokken deelnemers.
De 10 km start om kwart voor twee.
Na de start kom ik snel in mijn ritme. Mijn doel is om een “snelle” en een “geniet” ronde te lopen. Vanaf de start kom ik snel in mijn ritme en verbaas me over het bijzondere parcours. Vooraf dacht ik dat een saaie marathon zou zijn die het van de bijzondere ligging en dito landschap moest hebben. Gelukkig blijkt niets minder waar. Het parcours is heel afwisselend en kent 405 te overwinnen hoogtemeters. Je loopt door het dorp en langs de heuvels maar ook stukken langs de kust waar je de schoonheid, zoals ik gedaan heb, in optima forma kunt ervaren. Voor ik het weet kom ik weer bij de sporthal voor ronde twee. Ik begin nu bekenden van de halve te zien. Onderweg spreek ik zoveel mogelijk met andere deelnemers. Wanneer ik wat moois zie minder ik vaart of stop om een foto of video te maken. Dat mag me dan wel minstens 10-15 min. gekost hebben. Van een tijd onder de 4 uur heeft het me niet afgehouden. Moe maar gelukkig kom ik, de kramp net voorblijvend, in 3:59 over de finish. Ik blijk 6e in mijn leeftijdscategorie en krijg daarvoor als aandenken een fraai glas van de lokale kunstenaar. In het finish gebied is het een groot feest van blije en euforische lopers. De Arctic Marathon is, ik kan en wil niet anders zeggen, er eentje om in te lijsten! Door de plaats, door het parcours, door de kleinschaligheid en dankzij de perfecte organisatie, die ter plekke, en die van ons eigen Arctic Marathon team.
Na een kleine drie kwartier nagenieten zoek ik de hete douche en een uurtje bedrust op. Volgens mij de manier om snel en goed te herstellen.
‘s Avonds vind het diner en medaille ceremonieel in het “Huset” plaats. Dit evenementen gebouw is nu een theater maar was in het verleden ook een kerk en de plaats waar voor vluchten vanaf Spitsbergen ingechecked moest worden. Voor de deelnemers van de hele marathon is het de derde keer dat ze dit markante gebouw zien. Twee keer eerder als loper en nu als gewaardeerde gast. Veel Nederlanders blijken in de prijzen gevallen te zijn. Val je tijdens een groot evenement bijna altijd buiten de boot? Hier maak je veel meer kans op een bijzondere waardering voor je loopinspanning.
Rond elf uur, donkerder zal het niet worden, loop ik naar mijn hotel terug. De volgende morgen staat de ATV safari op het programma waarvoor ik om 7:45 na eerst ontbeten te hebben klaar moet staan. Ook deze excursie waarin we hoger de heuvels inrijden is de moeite waard. Wanneer we bij de sledehondentocht stil houden valt me op hoe aanhalig deze kuddedieren toch zijn en hoe graag zij de mens een plezier willen doen. Ik Loop Hard initiator Robin’s voertuig blijkt te lekken. Dat levert mij een goede chauffeur op en de tijd om achterop gezeten ontspannen rond om mij heen te kunnen kijken.
Het avontuur is bijna voorbij. Na een lekkere Lasagne lunch met weer mooie waardevolle gesprekken wordt het tijd om naar het vliegveld af te reizen.
Nu in dat vliegtuig schrijf ik dit verhaal. Een verhaal over een bijzonder hardloop avontuur op de 78ste breedtegraad Met 42,195 hardloop kilometers. In een gebied waar je nu eenmaal niet zo gemakkelijk of zo vaak naar toe zult gaan. Een verhaal ook dat nu al een blijvende herinnering geworden is waar ik lang op kan teren en waaraan ik met een heel warm gevoel zal terugkijken.
De Arctic marathon op Spitsbergen was een feestje waarvan ik zeg dat jij als echte hardloper er ook moet zijn geweest!
P.S. Met bijzondere credits voor Robin met wie ik mooie gesprekken heb gevoerd en vooral ook dank aan Hikmet zonder wie dit niet mogelijk was geweest.
Wordt 2016 een spannend loopjaar? Dat hangt er vast van af voor wie je het bekijkt. Voor de rest van de wereld ben ik tenslotte niet meer dan een van de zeer vele hardlopers. Voor mij, mijn vrouw en mijn naaste omgeving zal wat ik op hardloopgebied doe zeker van invloed zijn. Door de tijd die ik er aan besteed en door wat ik er over zeg en schrijf en in de vorm van foto’s afbeeld.
Stefan's running adventures 